Autisme

op 10 juli 2019 door

Volgens Wikipedia is autisme een ontwikkelingsstoornis die zich kenmerkt door beperkingen op het gebied van sociale interactie en (non-)verbale communicatie en door een beperkt, repetitief of stereotiep gedragspatroon. Het syndroom van Asperger is een vorm van autisme die dikwijls gepaard gaat met hoge intelligentie. Autisme kan niet genezen worden en is op jonge leeftijd moeilijk te diagnostiseren. 

 

Graeme Simsion voert in zijn Rosie trilogie Don Tillman op, een man met autisme. Samen met Rosie heeft hij een zoon Hudson die zoals hij is, maar niet formeel gediagnostiseerd is. 

De drie boeken gaan iedere keer over een deel van het leven van Don Tillman. Ik herinner me dat ik bij het eerste deel schaamteloos zat te lachen in de trein omdat wat Don allemaal overkomt zo grappig overkomt. Dat is volgens mij ook de sterkte van deze trilogie, de humor. Tegelijkertijd kan ik niet om de goed-nieuwsshow, de eind-goed-al-goed-show die in deze boeken zit. Het lijkt wel alsof iedere autist het zo goed treft en goed terecht komt. 

 

Ik ken in mijn onmiddellijke omgeving niemand met autisme, denk ook niet dat er in de familie iemand is dus ik kan niet zo goed oordelen over autisme. Maar ik kan me niet voorstellen dat het bij iedereen zo goed afloopt. Er zijn volgens mij dagelijks schrijnende verhalen, over schooltijd, over pesterijen, over er niet bij horen en uitgesloten worden, over moeilijk aan werk geraken, zelfs over geen plaats in gespecialiseerde instellingen wanneer het niet meer mogelijk is een kind of jongvolwassene of volwassene thuis te verzorgen. Ik denk dat net als met een alcoholist in het gezin, het hele gezin bezwaard wordt wanneer een van de leden een zware vorm van autisme heeft. Zeker voor andere kinderen in het gezin lijkt het me heel moeilijk. Het is een beetje jammer dat dat niet in de boeken terug te vinden is. Ik meen dat dit perfect samen had kunnen gaan met de humor, een lach en een traan liggen vaak heel dicht bij elkaar.

Mijn broer heeft wel eens tegen mij gezegd dat ik een autistisch trekje in mij heb door de manier waarop ik het bestek in de bestekbak leg. Ik kan namelijk niet hebben dat dat over en door elkaar ligt, dat moet netjes in elkaar, lepeltje-lepeltje, vorkje-vorkje, jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Terwijl diezelfde broer op dat moment, we hadden Chinees gehaald, alle bakjes aan het openen was en de dekseltjes van de bakjes alfabetisch aan het leggen was, de B van bami kwam voor de N van nasi maar na de B van Babi pangang. Als dan toch iemand van ons beide een autist is, wie zou dat dan toch zijn?

 

Zondagskind van Judith Visser heb ik nog niet gelezen, staat nog op mijn wil ik lezen lijst en naar ik heb begrepen is dat een heel goed boek dat misschien meer de realiteit weergeeft en minder op de lachende hand is.

Er zijn tig boeken over autisme, levensverhalen, romans en non-fictie die de ziekte (kan ik wel van een ziekte spreken, nee toch) proberen uit te leggen.

 

Vroeger, ik heb het nu over vijfenveertig jaar geleden toen ik nog naar de lagere school ging (en de dieren nog spraken) werden er geen labels gekleefd op kinderen. Ja, je had soms een kind dat wat druk was, een kind dat veel in de hoek of op de gang moest staan want ADHD was nog niet uitgevonden. Of je had iemand die niet graag verandering van routine had, dat was dan een vervelend kind, niet iemand met autisme want dat bestond nog niet. Tegenwoordig heeft precies ieder kind een labeltje, binnenkort krijg je een labeltje wanneer je normaal bent, want er zijn bijna geen normalen meer. 

 

Deze gedachtenspinsels zijn helemaal de mijne en naar boven gekomen naar aanleiding van het lezen van het laatste deel van de Rosie trilogie. 0p geen enkel moment heb ik iemand - met of zonder autisme - willen kwetsen. 



Reacties op: Autisme

Gerelateerd

Over

Graeme Simsion

Graeme Simsion

De Australiër Graeme Simsion werkte als consultant maar verkocht zijn bedrijf om fulltime schrijver te worden. Zijn debuutroman Het Rosie Project werd een internationale bestseller en Sony Pictur...