Meer dan 4,0 miljoen beoordelingen en recensies Organiseer de boeken die je wilt lezen of gelezen hebt Het laatste boekennieuws Word gratis lid

De pennen zijn geslepen, aflevering 6

op 12 december 2016 door

Met mijn laptop op schoot zit ik op de bank. Het is de aflevering voor de finale en er zijn nog drie deelnemers in de villa: Monic Hendrickx, Hans Ubbink en Arnold Karskens. Ze krijgen de laatste opdracht te horen: schrijf de bekentenis van een moordenaar in 1000 woorden.

‘Als beginnend schrijver kan je veel leren van de personages, plotopbouw en de verhaalconstructies van beroemde schrijvers,’ leidt Paul Sebes de aflevering in. ‘Deze week gaan we een bijzondere research reis maken, we gaan naar het landgoed van een van de allerberoemdste detectiveschrijvers die ooit geleerd heeft: Agatha Christie.’

Greenway House, het buitenhuis van de lady of crime, ligt in Devon, Zuid-Engeland. Christie is opgegroeid in Torquay. Waarom klinkt dit zo bekend? denk ik terwijl ik naar de voice-over luister. In Google Maps zie ik dat het 25 kilometer onder Exmouth ligt, een dorp aan het kanaal waar ik afgelopen zomer ben geweest en waar ik uren langs de kustlijn heb gefietst. Richting – jawel – Torquay. Zonder enig besef ben ik praktisch langs het ouderlijk huis van Agatha Christie gefietst. Wat een gemiste kans.

In het boothuis, bekend van verschillende films en boeken, schrijven een Monic, Arnold en Hans inmiddels een pastiche, één alinea helemaal in de stijl van de schrijver. ‘Denk zoals ze denkt en zie wat zij zag,’ geeft Bisseling als tip mee.

Een pastiche heeft mij geholpen bij een writer’s block. Als ik echt niet meer wist hoe ik verder moest, pakte ik er een willekeurig spannend boek bij – vaak van Karin Slaughter – en keek ik hoe zij een hoofdstuk begint en waar ze mee eindigt. Het nadeel van een pastiche is dat plagiaat om de hoek schuilt. Want wanneer word je geïnspireerd en wanneer heb je iets overgenomen?

In het eerste hoofdstuk van Koelcel overlijdt een man in zijn douche. Dit was eerst een bad. Maar ik was halverwege mijn manuscript toen ik Close-up van Esther Verhoef opensloeg om te lezen. Het eerste hoofdstuk begon met een scene waar ene Edith levenloos in een badkuip belandt. Nou ja! dacht ik, dit méén je niet.

Niet veel later betichtte Saskia Noort collega Lisette Stavorinus ervan dat ze elementen had gebruikt uit haar thriller De Eetclub. Beide boeken spelen zich af in een chique dorp, de hoofdpersoon draagt ergens een zwart jurkje en rijdt in een SUV. Pastiche, plagiaat of toevallig dezelfde ideeën? Saskia Noort verloor uiteindelijk de rechtszaak, de rechtbank oordeelde dat Stavorinus echt een ander boek had geschreven. Fijn, maar ik durfde inmiddels de badkuip niet meer te laten staan en herschreef het hele eerst hoofdstuk naar een douchescène.

Ubbink wint in de tussentijd de pasticheopdracht met een mooie alinea in de stijl van Agatha Christie. De volgende dag delft hij helaas het onderspit. Als we de jury moeten geloven, schreven de drie deelnemers allemaal een prachtig verhaal. Toch hoort Hans Ubbink tussen de stenen overblijfselen van Netley Abbey dat hij het programma moet verlaten.

Hans, ik heb je sinds dit programma in mijn hart gesloten, beloof je dat die thriller er komt?


Linda Samplonius (32) werkt aan haar tweede boek en kijkt elke donderdag De pennen zijn geslepen. Ze blogt over haar eigen schrijfproces en dat van de bekende Nederlanders, die gelijktijdig op tv aan hun manuscript werken.

© Michel Schnater



Reacties op: De pennen zijn geslepen, aflevering 6

Gesponsorde boeken