Advertentie

De hondsdagen

op 16 augustus 2020 door

1e helft augustus 2020

Wat was het warm, deze weken.

Tijd om mooi even te reflecteren.

En 5 boeken gelezen, waarvan eentje in een Hebban boekenclub. Het grappige is, dat ik dit boek nu voor de 2e keer aan het lezen ben( doe ik anders nooit hoor) …de 1e keer was ik nogal ondersteboven van het mooie taalgebruik. Later tijdens de boekenclub had ik het idee, dat ik toch nog wat gemist had. Leuk om het dan een paar weken later, minder gretig, tot me te nemen.

Het boek heet: Meer dan een broer van David Diop. Hoeveel sterren ik het ga geven weet ik nog niet. Na de eerste lezing gaf ik het 5 sterren, ik ben benieuwd of dit stand houdt na de 2e lezing.

Het 2e boek dat ik las en waar ik nog een recensie van ga maken is: De kus van Dabrowski door Chris van Kamp-Scholler.

Dabrowski was een Poolse psychiater, die een eigen visie op menselijke problemen en oplossingen ontwikkelde. Het grappige is, dat deze visie het meest van toepassing lijkt op hoogbegaafde mensen. Als zij hun worstelingen in het leven bezien door zijn ogen, vallen alle (mis) diagnoses weg en kunnen zij zich vrijer ontwikkelen.

Het boek van Chris vertelt het verhaal over haar eigen leven, de worstelingen die ze doormaakte en wat de vondst van het denkbeeld van Dabrowski met haar deed. Dit boek kocht ik bij het blauwe mannetje, vooral door de titel en de omschrijving erbij. Ik vond het boek toch wat tegenvallen en denk dat ik het nog een keer in de herhaling doe, voor ik de recensie schrijf. ( Ik leer door het herlezen van het vorige boek, dat herlezen nog niet zo’n gek idee is).

Het 3e boek: De kaalvreter

Auteur: Machteld Siegmann.

De kaalvreter, een dier dat in de bijbel voorkomt. Het is het citaat uit Joél 6 waar het boek mee begint.

Het boek vertelt het fictieve verhaal van Leie, een jong joods meisje. Ze wordt in de oorlog ondergebracht bij een onderduikgezin en blijft ook na de oorlog onderdeel van dit gezin.

Ze treft liefdevolle pleegouders en broers. Toch lijkt het thema van dit boek loyaliteit en familiesystemen.

Leie krijgt nogal een schok als ze hoort dat haar ouders niet haar echte ouders zijn en ze heeft een lastige tijd daarna. Het ‘wachten’ zit haar in het bloed. Later lijkt het allemaal op ‘zn pootjes terecht te komen als ze trouwt met Dirk. Ze is gelukkig, tot haar stiefmoeder sterft en ze een ontdekking doet. Dit zet haar leven en dat van haar gezin op de kop. Ieder doet op zijn manier z’n best om Leie te helpen, maar ze lijkt onbereikbaar. Dat er zich van alles in de onbeweeglijke vrouw afspeelt, maakt het boek beklemmend. De verhalen over de omgeving en de belevenissen van haar zonen  maken het verhaal luchtiger.

Het boek vertelt het heden en verleden van Leie vanuit 4 perspectieven. Haar eigen, met zeer weinig woorden, vanuit haar man en haar beide zonen.

Dit boek is het debuut van Machteld Siegmann, een zeer knap debuut dat je uitleest en dan een poos stil laat zitten na te denken. 

5 sterren.

De andere 2 boeken kwam ik tegen in een buitenbieb. De ISBN nummers worden niet herkend door Hebban en ik kan ze dus niet invoeren. Maar wat ben ik er blij mee! Het zijn een rood en een roze vierkant boekje met de titel Donuts en Marsepein & Rolfondant. Het zijn boekjes uit een serie van Xenos, waar ik al meer boekjes van heb. Dat staat straks leuk in mijn nieuwe keuken.

Ik ben zelf niet zo van de suikers, maar daar heb ik het volgende op gevonden: ik ga recepten zoeken van gezonde donuts en cupcakes en versier ze dan wel heel mooi. Een winwin situatie lijkt me.

En anders….geef ik ze weer door aan een liefhebber. Ook goed.

Verder heb ik deze week m’n kleinzoon van een half jaar voor het eerst voorgelezen. Grappig dat hij al echt interesse heeft in een boekje. Ik heb hem op schoot genomen en samen hebben we de plaatjes bekeken en ik heb de woorden genoemd. Zijn ouders kregen best veel boekjes als kraamcadeau en gebruiken ze ook echt. Door steeds een ander boekje te geven blijft hij geïnteresseerd. Er wordt zoveel leuks gemaakt. Dik plastic, karton, met een spiegeltje, knisperboekjes keus genoeg. Ze hebben ook een boek: Baby ziet….met daarin patronen die het waarnemen stimuleert.

Deze week ga ik afronden bij een gezin, waar ik als vrijwilliger 2 jaar meegelopen heb. Het is een Syrisch gezin, met 3 kinderen. Allemaal met een taalachterstand ten opzichte van Nederlandse kinderen en een school, die weinig zicht heeft/ had op wat zij nodig hebben.  Deze moeder was goed te activeren en samen hebben we ervoor gezorgd dat de kinderen nu goed mee kunnen op school. Zelfs zo goed dat tijdens de Coronaperiode de kinderen vooruit gegaan zijn qua taal. Zij zette de kinderen de tijd die ze anders op school doorbrachten aan tafel, pauzes werden gehouden, maar verder werd er gewerkt. Moeilijke woorden zocht ze met de kinderen op in Google. Haar eigen taallessen stonden de eerste weken stil, maar hier leerde ze ook heel veel van. School startte de begeleiding op en ik was dagelijks bereikbaar om uren te helpen via beeldbellen. Wat ben ik trots op ze!

2 jaar geleden verdwenen deze kinderen wat achterin de klas, kregen weinig uitdaging, want alles was te moeilijk. Nu hebben ze logopedie gehad, veel uitdaging met lezen en woordenschat. De oudste heeft geleerd hoe hij zijn huiswerk kan maken en heeft een doel voor ogen, hij wil naar de Havo zegt hij. Lange tijd geloofde school niet in hun capaciteiten, maar uiteindelijk komt het goed.

Zelfs moeder heeft ondertussen een kleine betaalde baan!

De 2e zoon heeft zelfs als hobby: lezen!

Augustus 2020 Pioen.



Reacties op: De hondsdagen

Gesponsorde boeken