Advertentie

Hebban vandaag

Review /

Recensie: niemand spoort echt helemaal

door Hebban Crew
Vincent Kortmann studeerde aan de Schrijversvakschool in Groningen en heeft al een aantal korte verhalen op zijn naam staan, die zijn verschenen in 'Hollands Maandblad'. Zijn debuutroman 'De tussenzus' werd door recensent Helena gelezen en met vier sterren beoordeeld: 'Een boek om met plezier te lezen, [het] geeft redenen genoeg om uit te kijken naar een volgend boek van Kortmann.'


In 2020 verschenen bij uitgeverij Atlas Contact.

De tussenzus van Vincent Kortmann

De negentienjarige Tommie Boezerman is verlaten. Moeder is dood, vader, een parlementariër, is alleen bereikbaar via zijn persoonlijke assistent. Tommie woont zonder enig ouderlijk toezicht met zijn stiefzusje Cleo in een groot en comfortabel huis. Zij is het vrijgevochten type, begaan met het milieu, bijdehand en gefascineerd door wapens. Samen voorzien ze hun omgeving van snijdend en geestig commentaar.

De tussenzus is een roman over twee onthechte jonge mensen die tot elkaar veroordeeld zijn, maar steeds verder van elkaar verwijderd raken. Ze klampen zich aan elkaar vast tot de chaos de overhand krijgt en ze de controle verliezen. Kortmann weet in dit ontroerende en geestige debuut een haarscherp beeld te schetsen van een uit elkaar gevallen gezin. Lezers zullen in Tommie een eigentijdse Hamlet herkennen, of een broer, een zoon, zichzelf.

Vincent Kortmann (1975) rondde in 2017 de vierjarige opleiding aan de Schrijversvakschool Groningen af. Sindsdien verschenen er korte verhalen van hem in 'Hollands Maandblad'. De tussenzus is Kortmann's debuut.


Recensie: Barst de bom? ****

Door Helena van Dijk

De tussenzus is de eerste roman van Vincent Kortmann (1975), die in 2017 de opleiding aan de Schrijversvakschool afrondde. Zijn knap geschreven debuut gaat over de ik-figuur Tommie Boezerman, zoon van 'een vrouw die met enkele strofen een nieuwe wereld kon scheppen en een man die uren aan het woord kan zijn, zonder iets te zeggen'. De moeder van Tommie was een bekende dichteres, ze is overleden toen hij acht jaar oud was. Zijn vader Manfred is minister van Justitie geweest en is nog steeds actief in de politiek. Vader is vrijwel nooit thuis en hij communiceert via zijn personal assistent met zijn enige kind. Tommie is kort na zijn achttiende verjaardag op eigen initiatief halverwege het eindexamenjaar van school gegaan. Hij doet sindsdien wat vrijwilligerswerk voor een kringloopwinkel.

Het andere hoofdpersonage in het boek is Cleo. Zij woont in hetzelfde huis als Tommie; haar moeder heeft ooit een relatie gehad met zijn vader, maar er bestaat geen verwantschap tussen haar en Tommie. Na het beëindigen van de relatie tussen haar moeder en de vader van Tommie is Cleo vanwege praktische redenen in het enorme huis blijven wonen. Cleo is in alle opzichten een pittige tante: 'Wat ze ook eet, of het nu hutspot of een boterham met kaas is, ze snippert er een pepertje doorheen of smeert er sambal op.' Ze is gefascineerd door wapens en oefent met een luchtdrukkarabijn in de achtertuin. Aan de ene kant is ze zeer begaan met het milieu en kookt ze een veganistisch kerstdiner, aan de andere kant betrapt Tommie haar in de stad terwijl ze kipnuggets eet. Haar excuus? 'Eigenlijk eet je afval. Het is dus goed dat ik nuggets eet, anders zou het weggegooid worden. Er is in Nederland nog nooit een kip geslacht om nuggets van te maken.'

Kortmann is er namelijk zeer bedreven in om op subtiele wijze het egoïsme en opportunisme van zijn personages te beschrijven; iedereen heeft wel een kantje dat niet helemaal spoort.

In het heden waarin het boek speelt, is Tommie volwassen, maar Kortmann neemt de lezer steeds bijna ongemerkt mee naar het verleden, waarin hij opgevoed werd door een dozijn Franse au pairs – waarin vader Boezerman een meer dan normale interesse had. Tommie observeert de vrouwen in zijn omgeving. 'Ik was niet op zoek naar belastende informatie, ik wilde gewoon weten hoe mensen leven. Ik wilde weten hoe het hoorde.' Op een dag neemt zijn oud-docente Nederlands contact op met Tommie. Ze blijkt hem nodig te hebben om het schooltoneelstuk te herschrijven. Dat dit verzoek niet gespeend is van een bepaald eigenbelang zal later in het verhaal blijken. Kortmann is er namelijk zeer bedreven in om op subtiele wijze het egoïsme en opportunisme van zijn personages te beschrijven; iedereen heeft wel een kantje dat niet helemaal spoort. Zo heeft Tommie een wel heel bijzondere verzameling aangelegd.

Tommie en Cleo zijn min of meer tot elkaar veroordeeld in het grote comfortabele huis, waarin ze vrijwel altijd zonder volwassen toezicht leven. Ze gaan op een bijzondere manier met elkaar om en ontwikkelen zich in verschillende richtingen. Tommie verwerkt de relatie met zijn vader in het schooltoneelstuk en ontdekt en passant ook het een en ander over zijn overleden moeder. Cleo speelt een hoofdrol in het toneelstuk en gaat zich steeds meer interesseren voor zaken op het darknet. Het personage van Tommie is vanwege het ik-perspectief het meest geloofwaardige.

Het boek zit goed in elkaar: er zijn mooie dwarsverbanden die voor gelaagdheid zorgen en betekenisvolle verwijzingen naar andere literaire werken.

Het wordt steeds duidelijker dat de levens van beide adolescenten om verschillende redenen tot een apotheose zullen komen. Dat de bom van de omslag gaat barsten, is duidelijk, de vraag is alleen hoe. Kortmann bouwt de spanning zorgvuldig op en houdt de lezer tot het einde toe geboeid. Het boek zit goed in elkaar: er zijn mooie dwarsverbanden die voor gelaagdheid zorgen en betekenisvolle verwijzingen naar andere literaire werken. De personages zijn – ondanks hun kantjes die niet helemaal sociaal wenselijk zijn – goed uitgewerkt en de stijl is humoristisch en licht. De tussenzus is een boek om met plezier te lezen en geeft redenen genoeg om uit te kijken naar een volgend boek van Kortmann.

Meer verloren zonen

Helena van Dijk is echtgenote, moeder, docent Frans en Nederlands. Uiteraard is ze dol op lezen en liefhebber van taal, maar ook gaat ze graag naar musea, theater, ballet en restaurants. Voor haar zijn er maar weinig dingen zo fijn als lezen met een kat op schoot.

profiel

Meer recensies van Helena:

Elke dag het laatste nieuws in je mailbox?

Zet de Hebban Lunchupdate aan in je profiel of meld je hier aan.


Over de auteur

Hebban Crew

1993 volgers
3 boeken
3 favoriet
Hebban Crew


Reacties op: Recensie: niemand spoort echt helemaal

 

Gerelateerd

Over

Vincent Kortmann

Vincent Kortmann

Vincent Kortmann (1975) rondde in 2017 de vierjarige opleiding aan de Schrijvers...