Blogpost: Gabriëlle Berning

Alles goed

Terwijl de huisarts mijn dossier opent, brand ik los:‘Er is vast niet veel aan de hand. Ik heb wat aandacht nodig, geloof ik. Stel dat ik ziek word, dat ik bijvoorbeeld ook een hersenbloeding krijg door een te hoge bloeddruk, net als mijn man, of iets anders ergs, want ik ben een hypochonder, hoe moet het dan verder? Wie zorgt er dan voor de kinderen? Ik mag niet ziek worden. Wil je voor de zekerheid even mijn bloeddruk meten?’
‘Jij bent geen hypochonder. Een echte hypochonder zal dat nooit van zichzelf zeggen.’
‘Jawel, hoor, anders zat ik hier niet. Ik voelde gisteren een steekje in mijn hoofd. Eng. Zeker van de zenuwen.’
‘We gaan wel even meten.’
De band wordt vastgemaakt en ik probeer stil te zijn, om de uitslag zo laag mogelijk te krijgen. Hij meet hem twee keer en zegt dat de getallen benijdenswaardig zijn. En ik sta nog wel helemaal strak!
Hij vraagt hoe het gaat.
Ik zeg moe, kan niet slapen, en spurt alweer naar het volgende idee:‘Er is eigenlijk geen directe aanleiding, maar zou je mijn bloed willen testen? Ik voel me soms zo slap. Aanstellerij natuurlijk, maar misschien voor de zekerheid?’
‘Het is goed dat je bent gekomen,’ zegt de dokter. ‘Eerlijk gezegd had ik je al veel eerder verwacht, gezien alles wat je doormaakt. Ik denk dat jij een gezonde, sterke vrouw bent met veel te verwerken op het moment. Als jij daar zekerheid uit kunt halen, wil ik wel een formulier meegeven voor een algemeen bloedonderzoek, wat je maar wilt. Je komt hier nooit, maar nu je er toch bent, kunnen we het net zo goed meteen grondig aanpakken.’
Hij vinkt wat hokjes aan en schuift het formulier naar me toe. Ik sta op en wil hem een hand geven, maar hij gebaart dat ik nog even moet blijven zitten.
‘Je bent doodop. Ik wil je nog iets meegeven om te kunnen slapen.’
‘Nee, bedankt, geen slaaptabletten. Ik heb het niet op pillen, alleen als het niet anders kan.’
‘Dat is nu, dus.’
‘Het is niet gezond en het is verslavend.’
‘Ik sta erop. Je hebt het nodig.’
Hij krabbelt iets op een briefje.
‘Dit zijn niet eens slaaptabletten. Het is een licht kalmerend middel. Als er brand is, kun je echt nog wel de kinderen uit bed halen. Ik schrijf er tien voor. Dan neem je er een vanavond, morgen niet en dan overmorgen weer. Twee pillen maar. Wat je met rest doet, mag je zelf weten. Doen!’
‘Eh … nou …’
‘Moet ik smeken? Alsjeblieft?’
Hij duwt me het briefje in handen. Het idee van een keer lekker slapen, desnoods nep, is wel aanlokkelijk. Na het lezen van bijsluiter en dosering, inderdaad, lichter kan niet, slaap ik voor het eerst sinds tijden een hele nacht door, als een blok, en de halve dag erna ook nog, maar dan onder het lopen.
Mijn bloed blijkt prima te zijn, met een HB van 9.8, het ijzergehalte van een vent. Ik vat nieuwe moed uit mijn herwonnen onsterfelijkheid.

Lees verder op mijn site

Reacties op: Alles goed

Knarsend grind - Gabriëlle Berning Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Bestel dit boek bij Libris.nl Bestel het boek vanaf € 18,99
E-book prijsvergelijker