Erik Le Romancier Auteur

Blogpost: Erik Le Romancier

Groene golf

Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik heb geen kamerplanten, maar dan ook werkelijk geen een. Op zich geen enkel probleem natuurlijk, tenzij je van plan bent om een stukje over planten te schijven, kamerplanten in het bijzonder. 

Het is echt niet zo dat ik een hekel heb aan kamerplanten, verre van. Een of meer fraaie, goedverzorgde planten doen wonderen voor het binnenklimaat en kleden de hele kamer aan. En voor het geval dat je nou denkt: aha, het draait allemaal om ‘goedverzorgde’, daarin zit de crux. Nee, ook niet. Ik ben echt geen geboren Hendrik Jan (voor wie zich hem nog herinnert) maar ik ben ook geen complete ramp met kamerplanten. Ik weet redelijk goed hoe ik een kamerplant, zeker een van een taaiere soort, in leven moet houden.

Waarom ik ze dan toch niet heb? Tja, dat is nu eenmaal zo gelopen. Dat klinkt een beetje lamlendig en makkelijk, en dat is het ergens ook wel, maar dit is wel precies zoals het is gegaan. Ooit had ook ik meerdere kamerplanten en die deden het heus niet onaardig. Maar ja, er gaat er natuurlijk ook wel eens eentje dood. En nog een. En nog een, enzovoort. En ja, natuurlijk nam ik me heilig voor een nieuwe plant te kopen zodra een oude was gesneuveld. 

Maar je weet, denk ik, wel hoe dat gaat met voornemens, zeker die van het goede soort: dat wordt maar hoogstzelden wat. Zo ook bij mij. Een plant ging dood, ik vond het jammer, ik nam me voor een nieuwe te kopen, en ik deed het uiteindelijk niet. Waarom niet? Tja, om een veelvoud aan uitvluchten moet ik heel eerlijk bekennen, de een nog slapper dan de ander. Geen tijd. Geen zin. Het regent. De zon schijnt zo lekker. Werk gaat voor. Huishouden eerst. Nu eerst even tijd voor mezelf. Nee, nu juist wat meer tijd voor mijn relatie. Oh, even geen geld voor groen, da’s nou jammer. En ga zo maar door. 

Tot ik op een dag om me heen keek en moest constateren dat ik werkelijk geen enkele plant meer overhad, in heel mijn huis niet. Alles was sluipenderwijs ontgroend, ontbladerd en ontworteld, met dank aan mijn eigen lamlendigheid en uitstelgedrag. Tja, dat was voor mij toch wel even een pijnlijk moment vol gevoelens van spijt, schuld en schaamte omdat ik het halfbewust al wegkijkend zover had laten komen. Wat zei dat over mij? En vooral: wat nu te doen? Tijd voor een tweede groene golf?

Wel, wat ik toen deed, vertel ik je volgende week. Intussen hoor ik graag van jou of het herkenbaar is hoe het mij en mijn planten is vergaan. En natuurlijk wat jij zou doen.

Lees verder op mijn site

Reacties op: Groene golf

Stilte Graag! - Erik Le Romancier Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
Gesponsorde boeken