Blogpost: hebban-5551e2eb3cbde

Het Vergeten Boek van Griet

En toch op z’n minst in een schoon papierke...
Ooit kocht ik een boek als cadeau. Het feest werd uitgesteld, boek bleef liggen. Tot het moment kwam dat ik me niet meer kon herinneren welk boek er in het pakje zat. Je kan geen boek cadeau doen als je niet weet welk boek je aan het geven bent. Dus zat er niets anders op dan het mezelf cadeau te doen. En ik was aangenaam verrast...
Sindsdien is het mijn manier om mezelf op tijd en stond te verrassen. Bij een boek dat ik echt graag wil, werkt het niet. Maar bij een boek dat ik toevallig in het oog krijg en me wel wat lijkt, des te meer. Ik koop het, laat het inpakken, en leg het weg. En.... welk boek was het nu ook alweer??
Het is een klein pleziertje, zo nu en dan. Of pakje troost, soms nodig.  Binnen handbereik.
Af en toe zijn er van die koppigaards. Die kan ik, ingepakt en al, niet vergeten. Ja kan het als een compliment beschouwen, maar straffeloos komen ze daar echter niet vanaf.  ‘t Zal alleen maar langer duren voor ze het daglicht zien. 

Reacties op: Het Vergeten Boek van Griet