Blogpost: Karin Hazendonk

Zien en gezien worden

De boekenweek is weer ten einde. Alle activiteiten zijn tot rust gekomen. Het evenement van het jaar is natuurlijk het officiële Boekenbal. Daarnaast zijn er in het hele land Boek en Bal avonden georganiseerd. Bijeenkomsten waar het net zo belangrijk is om gezien te worden. Zo ook in mijn woonplaats en dat wil ik graag met jullie delen.

Half januari opende ik mijn mailbox en ik zag de uitnodiging voor het eerste Boek en Bal dat in mijn woonplaats werd georganiseerd. Leuk, dacht ik aangezien het Boekenbal nog niet in mijn agenda stond genoteerd. Wie weet ooit eens in de toekomst. Maar goed dat terzijde.Het Boek en Bal werd georganiseerd in het plaatselijke museum. Een mooie locatie dat niets aan de verbeelding te wensen overliet. Een echte DJ was uit de kast gehaald – of hij zelf al uit de kast was gekomen, heb ik mijn twijfels bij – de aankondigingen vond ik overal in de stad. Een uitnodiging was vrij uniek, jawel ik hoorde erbij.

De avond brak aan. Een dag ervoor nog snel de little black dress gescoord die er toch niet aan mocht ontbreken. Met mijn haren in de plooi, mezelf in een irritante panty gehesen, schoenen met hakken waar ik bijna mijn nek over brak, stapte ik op de fiets. Zover was het niet bij mijn huis vandaan dus de limousine heb ik maar laten schieten.

De rode loper, jawel een echte! Een fotograaf stond stuiterend bij de ingang en verzocht iedereeen die binnenkwam de jas op te hangen en terug in de kou te komen voor dé foto over de rode loper. Vanzelfsprekend een kick moment. Hoeveel rode lopers kom je tegen in je leven? Rillend van de kou mocht ik uiteindelijjk de warmte opzoeken en kreeg ik een glas – nep – champagne in mijn handen gedrukt. Dankbaar nam ik een slok en probeerde de klap in mijn gezicht te verbergen dat door het zure bocht werd veroorzaakt. Na een paar ongemakkelijke momenten, ik kende er niemand, werden we uitgenodigd om ons naar de feestzaal te begeven.De DJ zat op een laag bankje terwijl zijn interessant uitziende knoppenpaneel op een houten kist was geplaatst. Een glaasje cola stond binnen zijn handbereik. Een tafel met een stemmig rood tafelkleed was in een hoek van de betrekkelijk kleine ruimte gezet met daarop glazen wijn, jus d’orange en water. Jammer voor de aanwezige heren die al snakten naar een biertje.

Gezien de gemiddelde leeftijd werd er hoofdzakelijk jaren 70 muziek gedraaid. Jawel uit de vorige eeuw. Een aantal vijfenvijftig plussers waagden zich ook onmiddellijk op de ‘dansvloer’ in een poging de jeugd terug te halen die ze al lange tijd geleden uit het oog verloren waren. Gezien worden? Absoluut. Mijn oog werd constant getrokken naar een grijsharige man die zich in een hemelsblauw pak had gestoken met daaronder zijn red suede shoes. Zijn felrode vlinderdas wipte bij iedere dansbeweging – of poging daartoe – vrolijk onder zijn uitgezakte kin.

De glazen wijn werden gretig aan de tafel gekocht terwijl het vruchtvlees in de glazen jus d’orange een zielig drabbig laagje onderin de glazen begon te vormen. De stemming werd uitbundiger. Ik raakte in gesprek met een enigzinszins normaal uitziende man. ‘U werkt ook bij het museum?’ vroeg hij me.‘Nee,’ antwoordde ik. Ik schrijf. Thrillers.’‘Interessant,’ was zijn antwoord. ‘Ik lees eigenlijk nooit.’Ik kon het niet laten. Op mijn vraag wat hij dan eigenlijk op het Boek en Bal te zoeken had, antwoordde hij gelaten: ‘Ach de drank is goedkoop en ik ben een avondje uit.’

Reacties op: Zien en gezien worden