Advertentie

Lijst: Frisianlady

Blauwe bonen Terrence Lauerhohn

Recensie van: Blauwe Bonen Auteur: Terrence Auerhoen Wijze van lezen: E pub en deelname aan de leesclub van Ambilicious onder leiding van Anya van der Gracht Mooie tekst: Daer gy in ‘t geraes en gedonder van ‘t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen. Uit de ‘Colloquia’ van Desiderius Erasmus. Cover/kaft: De kaft nodigt me uit tot lezen. De keurig geklede man met pistool op de rug kietelt mijn nieuwsgierigheid. Hij ziet er uit als de mysterieuze zorro. Zijn hoofd wazig. Zijn werk of bezigheid kunnen het daglicht niet verdragen. Het geeft duidelijk aan dat het hier om een thriller gaat. De flaptekst vind ik zeer sterk. Omdat dit in de ik vorm is en de hoofdpersoon rechtstreeks tegen je spreekt. Hij neemt je mee in de krochten van zijn verwrongen diepste gedachten. In een wereld waar je als normaal mens geen weet van hebt. Bij een boek let ik nooit op de cover. De flaptekst zou mij in dit geval uitnodigen tot kopen of lenen bij de bieb of boekhandel. Dat stukje in Oudnederlands (?) over Blauwe Bonen van Desiderius Erasmus geeft perfect weer wat hier met Blauwe Bonen wordt bedoeld. De kaft nodigt mij uit om het verhaal te lezen en te beleven. Het verhaal: De lezer krijgt een uniek kijkje in het hoofd van huurmoordenaar De Crooner. Zijn leven bestaat uit het krijgen van opdrachten om een bepaalde persoon te vermoorden. Je maakt kennis met de kille, vileine, gestructureerde, berekende en gevoelloze manier van werken. Pas als De Crooner zelf het doel van een moordopdracht wordt leer je hem op een heel andere wijze kennen. Hij gijzelt de dochter van zijn opdrachtgever en speelt een kat en muis spelletje met haar vader. Hij denkt de touwtjes in handen te hebben maar hij merkt dat hhoe langer hij de dochter gegijzeld houdt, dat hij zijn oude vertrouwde werk en denkwijze moet loslaten om te overleven. Mijn mening: Ik vind de stijl: onderhoudend, spanningsopbouwend, vaak lopen de ijskoude rillingen me over de ruggengraat, dan weer voel ik dezelfde vlammende woede en het ongeduld als de hoofdpersoon dus ik vind de stijl beeldend ook zeer goed. De stijl geeft perfect de zielenroerselen, gedachten en gevoelens (of hij die altijd heeft betwijfel ik) van de hoofdpersoon weer. De zwarte humor is ook geweldig. De stijl maakt dat ik blijf lezen. Ik zie telkens een gedrongen deftig geklede man met nette schoenen voor me. Zijn hoofd kan ik niet goed zien maar bij mij vormt het zich alsof hij een dik pokdalig gezicht heeft met dikke lippen en diepliggende varkensoogjes. Ik merk een verandering als hij bemerkt dat de gangsterdochter zich op zijn geweten stort. De brok in de keel die steeds vaker terugkomt. Het vileine ijskoude berekende dat oplost zodra zij tegen hem spreekt. De spanningsopbouw is goed uitmuntend zelfs. Stapje voor stapje bouwt deze op. Zelf voel je je bekeken en achtervolgt. Als het bladzij na bladzij over de gegijzelde gaat wel even maar al snel zit er weer vaart in Als hij op een afgesproken plek moet zijn of moet vluchten voor moordzuchtige types. Vreemd genoeg gunde ik het de gegijzelde vrouw toen zij haar ware aard en missie onthulde te sterven en hoopte ik met heel mijn hart dat De Crooner mocht blijven leven. Gejuich bijna in mijn binnenste toen dat echt zo bleek te zijn. Blijkt lezen dat hij zijn leven en dagen nu meer overziet en overdenkt. Er komt meer gevoel bij buiten de kilte waarop hij voorheen slechts op vertrouwde. Ik heb het boek nu uit. De auteur heeft mij zeker geraakt. Doordat het in de Ik vorm geschreven is kwam alles nog duidelijker, intenser en beeldener binnen bij mij. De Crooner wordt geteisterd door stemmen ook ik heb daar al mijn leven lang last van. Met name in stress en uitzichtloze situaties. Elke keer als de door De Crooner gegijzelde zijn ziel, zijn hoofd binnendringt en zijn hart. En daarmee zijn geweten aanspreekt. Hem daarmee in de stress duwen. Door die stress zijn stemmen, die van zijn slachtoffers luider doet spreken. Woede borrelde in mijn op om het vermoorden van mensen. Ieder mens ongeacht zijn doen en laten heeft toch recht om te leven? Gefrustreerd was ik heel even toen de gijzelingssituatie uitzichtloos leek daar in de kampeerwagen en het bos. Maar een vos verleert nooit zijn streken dus hij blijft zijn beroep gewoon uitoefenen. De plot had ik niet zien aankomen maar vind ik geweldig. Mijn conclusie: 5 sterren. Ik kijk uit naar een vervolg. Ik ben benieuwd hoe het De Crooner vergaat. Hartelijk dank voor dit schitterende verhaal Terrence Lauerhohn. Anya van der Gracht bedankt dat ik mee mocht doen aan de leesclub ik heb ervan genoten.

Reacties op: Blauwe bonen Terrence Lauerhohn

Over

Frisianlady

19 volgers
184 boeken
0 favorieten