typische modiano

3.5 - het gevoel is zo herkenbaar uit zijn andere boeken, de onderwereldachtige figuren die een onschuldige ik-figuur tegenkomt, het vage verleden, de ontmoetingen met mensen uit het verleden die niet veel opleveren, het verleden dat sterker is dan het heden, het moderne heden dat niet kan tippen aan het verleden en toch is het boek nergens sentimenteel. Er is geen plot, er is een herinneren.