Rose, Carl en Assad zijn terug en hoe!

Dode zielen zingen niet is een vervolg in de serie van de Deense schrijver Jussi Adler Olsen (1950) , met een hoofdrol voor rechercheur Carl Mørck .
Hij werkt niet meer bij afdeling Q , maar is een carrière begonnen als schrijver van succes boeken.
Alleen heeft hij veel moeite met de diverse promotie bijeenkomsten, voor hem georganiseerd door zijn redacteur.
Hij gaat er met grote tegenzin en lood in zijn schoenen naartoe.

Op een dag wordt hij aangesproken door een vrouw, die hem een intrigerend bericht laat horen, opgenomen jaren geleden, maar nu pas ontdekt.
Met dat bericht gaat hij op bezoek bij zijn oude collega's en vrienden van afdeling Q , Rose en Assad.
Bij afdeling Q , een speciale afdeling voor het oplossen van onopgeloste misdaden, is niet veel veranderd, ze huizen nog steeds in de kelder van het politie bureau, onder de verwarmingsbuizen.
En Assad heeft ook nog steeds zijn grote verzameling koffie apparaten en theesoorten, waarmee hij met wisselend succes zijn omgeving van koffie en thee voorziet.
Tot zijn grote plezier houdt Helena , de nieuwe medewerkster bij afdeling Q, van zijn Turkse koffie en nog wel met zes suikerklontjes, waardoor ze bij hem geen kwaad meer kan doen.

Afdeling Q floreert niet zo, een nieuw onderzoek is daarom welkom.
Ze pakken de zaak op , die hen leidt naar diverse gebeurtenissen, die jaren eerder zijn voorgevallen.
Als kers op de taart krijgen ze hulp van een nieuwe ster, een politievrouw uit Frankrijk, Helena Henry.
Maar Henry blijkt geheimen te hebben en bovendien kan Rose haar wel schieten, dat komt de sfeer op de afdeling niet bepaald ten goede.

Het allerbelangrijkste in dit boek: de sfeer en de humor zijn terug!
Ondanks dat het boek - naast Jussi Adler Olsen - twee nieuwe schrijfsters erbij heeft, Stine Bolther en Line Holm, is de wisselwerking tussen Rose en Assad als vanouds.
En Carl vind het heerlijk, dat hij weer betrokken raakt, hij leeft helemaal op.

De spannende proloog met de tienjarige Jakob, spelend in 1989, trekt je al direct het verhaal in.
De eerste helft van het boek begint wat rommelig, waardoor je goed je aandacht erbij moet houden.
Een ander punt is, dat de dader al vroeg in het verhaal bekend is.
Maar toch, uiteindelijk stoort dat niet, daarvoor is het leesplezier te groot.
Dode zielen zingen niet eindigt met een cliffhanger, waardoor het vrijwel zeker is dat er een vervolg komt.
Ik kijk er in ieder geval naar uit!