Waar Wachtman niet op rekende.

Philip Wachtman, een hoogleraar familierecht. Hij is een regelrechte dwarsligger en komt niet zo sympathiek over. Zijn vriendin is populair bij de kinderen als Felicity, maar eigen kinderen hebben ze niet.
Zij denkt, het ligt aan Philip en Philip denkt dat het aan haar ligt.
Als lezer wordt je wel meteen in het verhaal gezogen en met korte zinnen leest het vlot.
Er overkomt Philip van alles, maar hij zoekt de schuld liever bij een ander dan bij zichzelf.

De essentie van het verhaal is het donorschap en met name, de anonimiteit ervan, die door een wet wordt verbroken.
Deze uitspraak uit het boek is er een om over na te denken:

Een mens komt niet altijd aan op zijn bestemming, maar je bestemming is altijd waar je bent gekomen.