Indrukwekkend

Aanrader naar aanleiding van het boek van John Boyne: Mijn broer heet Jessica. Waarvoor dank.

Met ervaringskennis geschreven roman over Poppy, die geboren wordt als Claude, of eigenlijk gaat het ook over heel veel andere waardevolle dingen.
Heel goed weergegeven hoe de dillema's en kruispunten zijn voor ouders van transgenderkinderen.
Prachtige zinnnen en personages, de hele familie wordt knap voor het voetlicht gebracht.

Twee citaten:

'Dat we het wisten. Dat we heel zeker wisten wat er mis was, wat er moet gebeuren om het op te lossen en hoe dat moest worden aangepakt.'
'Als ouder?'
'Als ouder.'
'Nooit?'
Nooit, beaamde Penn. 'Nog nooit. Zelfs niet één keer. Je weet het nooit zeker. Je raadt alleen maar. Zo is het nu eenmaal. Je moet grote beslissingen nemen namens je kind, dat kleine wezentje van wie het lot en de toekomst helemaal in jouw handen liggen, dat erop vertrouwt dat jij weet wat goed en juist is en er vervolgens voor kan zorgen dat dat gebeurt. Je hebt nooit genoeg informatie. Je krijgt de toekomst niet te zien. ' (citaat pagina 108)

'Blijf denken: allemaal is verandering.'
'Allemaal wat?'
'Allemaal leven. Je bent nooit klaar, nooit af. Nooit al geworden, altijd moet nog worden. Begrijp je? Leven is verandering, dus altijd oké als je er nog niet helemaal bent. Is zo voor jou en Poppy en iedereen. Mensen die niet begrijpen gaan veranderen. De mensen die bang zijn gaan veranderen. Er is geen voor en geen na, want leven is verandering. Je leeft in verandering, in ertussenin.'
(Citaat pagina 359, mooi vertaalde gesprekken met een Thaise vrouw, vandaar dat de taal zo schuurt.)

Ik geef 5 sterren.

Het is eigenlijk wachten op de dag dat een boek als dit niet meer controversieel is.