Alexa’s Reis naar Denemarken en Zichzelf.

Wat een heerlijk boek om in te verdwijnen… Niet alles is wat het lijkt laat opnieuw zien waarom Esther Stui voor mij zo’n auteur is waar ik alles van wil lezen. Vanaf de eerste bladzijde voelde het vertrouwd én verrassend tegelijk. Precies die combinatie waar Esther zo sterk in is.

We volgen Alexa, een stoere en eigenzinnige windturbine-monteur die niet bang is voor avontuur. Wanneer zij samen met collega Niels wordt uitgekozen voor een exclusieve opleiding in Denemarken, grijpt ze die kans met beide handen aan. Alsof dat nog niet bijzonder genoeg is, ontdekt ze vlak voor vertrek dat haar onbekende opa mogelijk in Kopenhagen woont. Met slechts één adres op zak besluit Alexa hem te gaan zoeken. Wat ze daar aantreft, had ze nooit kunnen voorspellen…

Esther Stui heeft zich zichtbaar verdiept in Denemarken en dat voel je op elke pagina. De beschrijvingen van de natuur, de omgeving en de sfeer zijn zó beeldend dat je als lezer meteen mee op reis gaat. Ik kreeg oprecht zin om mijn koffers te pakken. De setting is adembenemend en vormt het perfecte decor voor dit verhaal vol emoties, geheimen en groei.

De personages zijn weer met veel liefde en aandacht neergezet. Alexa is een krachtige, vrije vrouw die duidelijk afwijkt van haar familie en haar eigen pad volgt. Dat maakt haar ongelooflijk interessant. Torsten Pedersen, vicepresident van Wind Force en één van de trainers, begint als een norse, gesloten man. De dynamiek tussen hem en Alexa is voelbaar, intens en soms verwarrend, aantrekken en afstoten in de puurste vorm. Juist dat maakt hun interactie zo sterk.

Esthers schrijfstijl blijft me raken. Warm, gevoelig en met zoveel zorg geschreven. De hoofdstukken lezen vlot, zijn niet te lang en worden prachtig ingeleid met een illustratie van een vuurtoren. Een detail dat perfect past bij de sfeer van het verhaal. Voor je het weet zit je er helemaal in en wil je alleen maar doorlezen.
Niet alles is wat het lijkt is een verhaal over durven kiezen, over familie, liefde en jezelf vinden. Ontroerend, spannend en hoopvol tegelijk.

“Tak”, Esther, voor opnieuw een prachtig boek. En extra dankbaar en trots dat ik genoemd word op de achterkant van dit verhaal – dat voelt als een enorme eer.