Fantasierijk zonder spanning

De nieuwe roman van Kader Abdolah is opnieuw een fantasierijke vertelling over de mysteries in het leven. Op zijn karakteristieke manier duikt Abdolah in Ze vliegen nog altijd over de Schie in de geschiedenis van een historisch gebouw in Delft. Een gebouw waarin hij zelf woont. 

Kader Abdolah (1954) kwam op 34-jarige leeftijd naar Nederland vanuit Iran. Al vijf jaar na zijn komst naar Nederland debuteerde Abdolah met een bundel korte verhalen in het Nederlands, De Adelaars (1993). Het boek werd bekroond met het Gouden Ezelsoor voor het best verkochte debuut van dat jaar. In 2007 werd zijn roman Het huis van de moskee (2005) zelfs gekozen tot de op een na beste Nederlandse roman aller tijden in een verkiezing georganiseerd door de NPS en NRC Handelsblad.

In Ze vliegen nog altijd over de Schie breekt Abdolah naar eigen zeggen met zijn verleden. In de voorgaande boeken schrijft hij vooral over immigratie, het verleden en de Iraanse revolutie. Dit boek gaat daar niet over. Sterker nog: het gaat over het gebouw waarin Adbolah woont.

Op de voorkant van het boek prijkt de mysterieuze vogel die erin voorkomt. Samen met de titel en de mooie okergele kleur van de omslag spreekt dit boek heel erg aan. 

Het verhaal gaat over de inwoners van een historisch gebouw dat naast de Schie staat. In het gebouw op de begane grond wonen meerdere oude vrouwen die elkaar regelmatig zien en spreken. Ze nemen de roddels door en ondersteunen elkaar bij het ouder worden. In het gebouw komt een mysterieuze man wonen: Ernesto. Hij is een goudsmid en zijn geheugen kwijt. Hij weet niks van zijn verleden. Wel weet hij dat hij goed is in het herstellen van oude sieraden. Op een dag staat een vrouw met een kind uit Guatamala op de stoep van het gebouw. Zij zoekt naar de vader van haar driejarige dochter. Ook duikt er een mysterieuze vogel op in het gebouw: een hop. Een vogel die soms wijze adviezen influistert bij Ernesto.
In de kelder van het gebouw bevinden zich geheimen over de geschiedenis. En ook onder de bewoners zelf zijn er genoeg geheimen. Woont de vader van het kind van Alejandra in het gebouw? En hoe zit het met het verleden van Ernesto? 

De manier van schrijven doet denken aan de films van regisseur Wes Anderson. Kleurrijk, simpel en sprookjesachtig. Abdolah legt de gedachten van de personages heel helder en simpel uit. Hij schrijft veel in korte zinnen. Het is een kenmerkende schrijfstijl die het verhaal interessant, leuk en in sommige gevallen grappig maakt. Het leest snel weg, al staan er wel veel herhalingen in. Er zijn soms voorspelbare gesprekken tussen bewoners over onderwerpen die al helder zijn uitgelegd. Toch is dat niet heel storend, maar het zou iets vlotter kunnen. 

Het gaat over de eindeloze nieuwsgierigheid van de mens, maar ook over geheimen en ouder worden. Veel spanning zit er niet in, maar toch blijf je als lezer ook nieuwsgierig om de mysterieuze verhalen te ontrafelen. Ze vliegen nog altijd over de Schie krijgt 4 sterren. 

Met dank aan Prometheus voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.