Heerlijk ongedwongen en luchtige schrijfstijl !

...en de lentezon,
een belofte van kussen
twee armen die op me wachten...
dat is het echte Portugese thuis!

Dit boek, waarbij de titel en cover in perfecte harmonie zijn met het verhaal, doet me meteen denken aan het bekende TVprogramma 'Ik vertrek', waarin mensen hun hectische, stressvolle leven achter zich laten op zoek naar rust en ruimte in een ander land. Ik maak een heerlijke virtuele reis naar Alentejo in Zuid Portugal.

Thuis in Portugal speelt zich af tegen een Europa in hevige financiële crisis, waarbij menigeen werkloos raakt en noodgedwongen naar nieuwe inkomstenbronnen zoekt. Zo ook Marjolein, gescheiden moeder van de twintigjarige tweeling Mirthe en Merel.

Ze is met haar nieuwe vriend Bart op vakantie in haar geliefde Portugal, waar ze eerder langere tijd is geweest en daardoor de taal goed spreekt. Door alle mooie nieuwe indrukken vallen ze als een blok voor de omgeving van Alentejo en vatten het plan zich daar voorgoed te vestigen. Inmiddels hebben ze wat contacten gemaakt en beginnen zoetjesaan de zoektocht naar een passende woning en grond om hun droom, olijfolie maken en op den duur geheel zelfvoorzienend en duurzaam leven, te kunnen waarmaken.
Terug naar de basis.

Ze krijgen op onverwachte wijze een som geld ter beschikking dat hen in staat stelt Alta Vista, een oud boerenbedrijf, te kopen. Bart, paardenliefhebber en dierenarts zonder vaste baan, assimileert eveneens moeiteloos. Hij krijgt in die hoedanigheid deeltijdwerk aangeboden, dat hij accepteert ter financiële ondersteuning. Hun start en opbouw in de nieuwe woonomgeving is niet alleen spannend en mooi, maar brengt ook de nodige teleurstellingen en opofferingen met zich mee. Zullen ze erin slagen hun dromen waar te maken en hun persoonlijk geluk voort te zetten in hun nieuwe wereld?

Marieke Woudstra heeft een heerlijk ongedwongen en luchtige schrijfstijl. De korte ongekunstelde zinnen in verslagstijl lezen vlot en prettig, waardoor dit verhaal zeer toegankelijk is voor een breed lezerspubliek en zeker ook reislustigen en (potentiële) emigranten bijzonder zal aanspreken. Alentejo komt verrukkelijk tot leven door de prachtige sfeerbeelden en de nostalgische plattelandsgebruiken, die een vergeten romantiek tot leven wekken.

Woudstra's kennis van het land en de omgeving met haar specifieke tradities en gebruiken is onmiskenbaar! De bijna verloren oude ambachten versterken het landelijke gevoel, waarbij gemeenschapszin nog gemeengoed is. De hedendaagse zwaar overschatte waarde van geld komt hierdoor in een andere context te staan ten opzichte van sympathieke ruilhandel, die de bewoners onderling voeren om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.

Wie nu denkt dat dit een zoetsappig verhaal is over een succesvolle emigratie komt bedrogen uit. Woudstra verliest de realiteit zeker niet uit het oog. Ze schetst helder en scherp de leegloop van het platteland, de vergrijzing en vereenzaming van de ouderen, de crisis die velen treft en het 'wegzetten' van mensen, in dit geval de Zigeuners. Het keiharde werk en het onderschatten van basale kennis met alle gevolgen van dien eisen een flink doorzettingsvermogen.

Wat betreft emigratie lijkt het wel stuivertje wisselen, de jongere generatie Portugezen verlaat massaal het platteland op zoek naar een nieuwe toekomst met snel en veel geld, terwijl ze op hun beurt deels worden 'vervangen' door emigranten van elders uit Europa, die dolgraag de moderne hectiek ontvluchten. Deze wisselwerking is interessant en geeft stof tot nadenken over de zoektocht naar zingeving van de hedendaagse mens.