Eerste kennismaking met Spaanse proza

Wie herinnert zich niet die momenten uit je jeugd waar je fantasie nog ongebreideld was, niet gehinderd door de waarheid van de wereld, die minder mooi is dan die van jou?
De proza is die van een oudere man gesproken door een kleine jongen. In het tweede hoofdstuk is dat eigenlijk best irritant, steeds weer "en" als begin van een zin. Maar gelijkertijd ook heel herkenbaar, want wie herkent niet daarin het kind dat in zijn opwinding probeerd een volwassene te vertellen wat het allemaal heeft meegemaakt?
De gedachten van het kind zijn overigens wel erg volwassen. Het Latijn, de Griekse mythologie. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat iemand zo jeugdig daar al over dagdroomd.
Het verhaal ontbreekt het gelukkig niet aan humor, en af en toe wordt je meegesleept in de grote vragen van het leven die de jongen zichzelf stelt in afwachting van het moment dat zijn biechtvader hem de biecht zal afnemen.
Mijn eerste kennismaking met Spaanse literatuur, geen slecht begin!