Meer dan 4,0 miljoen beoordelingen en recensies Organiseer de boeken die je wilt lezen of gelezen hebt Het laatste boekennieuws Word gratis lid

De pennen zijn geslepen, aflevering 4

op 23 november 2016 door

Ik stop direct met koffie zetten als ik de opdracht voor de vijf overgebleven kandidaten uit De pennen zijn geslepen hoor: beschrijf de emoties van het slachtoffer, vanaf het moment van de moord, tot aan zijn of haar sterven.

Dit is een onderwerp dat me direct raakt, het is de aanleiding van het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Geen thriller dit keer, maar een waargebeurd verhaal. Samen met Lena Olivier schrijf ik over wat haar is overkomen. Ze is een zakenvrouw met een succesvolle internationale carrière als haar zusje Miranda in juni 2014 plotseling overlijdt. Miranda wordt vermoord door haar (ex) vriend. Het non-fictie boek zal gaan over vrouwelijk leiderschap en Lena's ontdekking van een nieuwe vorm van succes na dit persoonlijke trauma.

Lena: ‘Ik voel me koud worden, tegelijkertijd gloeit mijn lijf. Gal komt omhoog terwijl ik gil. Ik wankel op mijn benen en schop mijn hoge hakken uit. Daarna laat ik me op mijn bureaustoel vallen en bel mijn vriend. Het is een raar kort gesprek. Lucht blijft hangen in mijn keel waardoor woorden ongecontroleerd mijn mond uitschieten.’

De pijn, de onmacht, het immense verdriet, hoe verwoord je dat? Lena en ik praten lang met elkaar. Samen proberen we een beschrijving te vinden hoe we dit heftige verlies zo goed mogelijk kunnen verwoorden. We zoeken naar vergelijkingen en komen tot inzichten. Voorzichtig komt het eerste, zo kwetsbare hoofdstuk, tot stand.

In het programma krijgen de deelnemers een soortgelijk verhaal te horen. De ouders van de Nadine Beemsterboer vertellen hoe hun 20-jarige dochter met 36 messteken is doodgestoken door haar ex. De dader kon niet accepteren dat Nadine de relatie had verbroken. Als de moeder van Nadine een fragment uit haar boek voorleest, springen bij Monic Hendrickx, Hans Ubbink, maar ook bij mij de tranen in onze ogen.

Ik vind het dan ook jammer dat de volgende opdracht in het programma gaat over het schrijven van een seksscène. ‘Het moet echte seks zijn, geen erotica, geen porno. Gewone seks,’ zegt literair agent Paul Sebes nog. Natuurlijk is seks belangrijk in Nederlandse literatuur. Maar alsjeblieft zeg, hadden die sappige seksscènes niet naar een iets luchtigere uitzending verschoven kunnen worden?

Dit geldt trouwens ook voor de in scène gezette auto-overval op een leeg industrieterrein. Ik moest lachen om de knulligheid ervan, terwijl het de bedoeling was om angstgevoelens op te wekken. De gedachte erachter snap ik: wat voel je nu precies als je bang bent en hoe omschrijf je dit? Zoals ik in het blog van aflevering 2 schreef: wees je bewust van je emoties en analyseer ze. Wat gaat er door je heen, wat ruik, voel, proef je?

Niet elke deelnemer gaat schrijven over gevoelens goed af. Kees Moeliker snijdt liever in een aan de weg gevonden Nijlgans. ‘Ik heb geen moeite met het omschrijven van sfeer, decor, omstandigheden en details. Maar emoties is een stapje hoger op de ladder.’ Toch haalt hij met hakken over de sloot de volgende aflevering. Het is Steven Pont die de uitzending moet verlaten. Hij beleeft zijn emoties staccato, en schrijft ze ook zo op. Als lezer is die korte woordenstroom achter elkaar alleen bloedirritant, maar voor feedback is het inmiddels te laat.


Linda Samplonius (32) werkt aan haar tweede boek en kijkt elke donderdag De pennen zijn geslepen. Ze blogt over haar eigen schrijfproces en dat van de bekende Nederlanders, die gelijktijdig op tv aan hun manuscript werken.

© Michel Schnater



Reacties op: De pennen zijn geslepen, aflevering 4

Gesponsorde boeken