Oom Bernhard was niet bang, zijn geloof was groot.

De oom van de schrijfster, oom Bernard van Klaarwater, reisde af naar Nieuw Guinea om de boodschap van het licht te brengen bij de Papoea's. Zijn vertrouwen in God was groot, zijn missie levensgevaarlijk. De betekenis van tekst van het boek 'Waarom zouden we bang zijn? 'is wel heel bijzonder want al lezende wordt duidelijk waarom hiervoor is gekozen. Na het omslaan van de laatste bladzijde was ik er stil van en overmand door emotie. Steeds weer opnieuw kijk ik naar het portret van deze dappere pater en denk aan hoe zijn bezorgde familie zich moet hebben gevoeld toen het spoor bijster was. De oom, die zo van schrijven hield stuurde plots geen brieven meer. Er was grote leegte door het niet weten en te moeten leven met een angstig voorgevoel. Uiteindelijk is duidelijk geworden hoe Bernard en vele andere missionarissen hun leven moesten bekopen met de dood. Vele jaren later kwam de waarheid boven water. Het verhaal is enorm beeldend en vooral spannend geschreven. Het boek neemt je mee naar de cultuur en de leefwijze's van de Papoe's en krijgt een onverwachte wending, Als onderzoeksjournalist kwam Marianne Vissr van Klaarwater achter een vreselijke waarheid, en daardoor ook het meest dichtbij haar oom. Ik heb het in één adem uitgelezen. Wat zou hij trots op haar zijn geweest. Liefde, verbondenheid en familietrekjes komen sterk naar voren. Voor mij is de oom een echte HELD.
Groet Catharina