Het ideale excuusboek voor fellow travelers

Achter de Muur is een echt verschrikkelijk boek, dat is geschreven door een dochter van een officier van de NVA (Nationale VolksArmee). Ik geloof zomaar dat zij het er gezellig had, haar vader na de Wende een problematisch, zo niet gedeclasseerd, bestaan had en dat het herinneringsoptimisme het dan al snel gaat winnen. Als ooggetuige (familie en frequent bezoeker) vind ik het boek een schande.

Noch, de grauwheid, noch de willekeur en repressie krijgen de aandacht die ze verdienen. De DDR was een dictatuur, niet en niet minder, met een ook nog miserabel slecht economisch systeem.

Hoyers beschrijving van de liefde voor geheel Duitsland van Honecker zou deze architect van de Abgrenzung (de DDR was echt een ander land van de eveneens Duitse Bundesrepubliek, of het eveneens Duitse Oostenrijk) zelf ook heel erg hebben verbaasd.

Haar omschrijving van Stalins politiek ten opzichte van Duitsland zit op de grens van geschiedvervalsing. Haar stelling dat ook nog 1990 veel mensen in de DDR deze Stacheldrahtstat wilden behouden, is volkomen losgezongen van iedere realiteit. Misschien gold het voor officieren van de NVA.

Het gevaar van een boek als dit is eigenlijk vooral dat het een verlaat en volkomen onterecht excuus is voor alle goedpraters van deze dictatuur. Dat het boek vooral in Duitsland wordt neergesabeld, is begrijpelijk. Daar wonen nog ooggetuigen, die deze heilstaat hebben meegemaakt en / of historici, die zich in de materie hebben verdiept.