Mijn berichtje aan jou

Meisje heeft een syndroom na een auto-ongeluk door het beantwoorden van een berichtje.

Mijn berichtje aan jou is een hartverscheurend verhaal. Het verhaal gaat over de gevolgen van op je smartphone zitten achter het stuur. In het verhaal merk je dat er een sterke band is tussen Tess en haar zus. De auteur van mijn berichtje aan jou is Luanne Rice. Zij is een Amerikaanse romanschrijver. Ze schrijft vaak over de natuur en de zee maar ook over liefde en familie. Het genre van het boek is young adult. Als je dus niet van trieste verhalen houd, zou ik dit boek niet lezen.

Tess moest haar zus Evi gaan ophalen bij een museum. Ze was veel te laat dus ze begon zich zorgen te maken en stuurde naar Tess om zich te haasten. Tess, die achter het stuur zat, antwoordde op de berichtjes, maar ze was niet meer gefocust op de weg. Ze moest ontwijken voor een hond en het baasje van de hond, waardoor haar auto overkop ging. Toen ze wakker werd in het ziekenhuis wist ze van niets meer. De mensen rondom haar, haar zus, moeder, dokters,... denken dat ze in een coma ligt. Maar dat is helemaal niet zo. Ze heeft namelijk het locked-in syndroom. Ze kan iedereen en alles rondom haar horen en zien, maar haar lichaam beweegt niet. Tess besefte pas na een paar weken in het ziekenhuis wat er gebeurd was. Na een tijdje kreeg Tess een gespecialiseerde dokter. Die hielp haar heel goed en zo kreeg Tess toch wat meer zin om verder te gaan met leven. Ze kreeg geïmplanteerde elektroden in haar hersenen en die waren verbonden met een computer. Daardoor kon ze communiceren met de mensen rondom haar. De hulp van haar familie en beste vriendin blijft natuurlijk heel belangrijk.

In het begin vond ik het boek zeer saai, het ging niet snel vooruit en alles werd te gedetailleerd uitgelegd. Enkel in het begin van het verhaal vond ik het boek spannend, maar naarmate ik verder las ging de spanning weg. Ik vond het wel goed dat het vertelperspectief elk hoofdstuk wisselde tussen Tess en Evi. Zo wist je hoe het was in de plaats van Tess en hoe het voelde dat ze alles kon horen en zien wat anderen zeiden, maar niet kon reageren. In het verhaal kon je ook goed weten hoe de familie zich voelde.

Ik vond het boek dus niet slecht, maar ook niet goed. Ik vond dat er wat meer spanning in het boek moest zitten. Maar ik vond het wel goed dat het vertelperspectief vaak wisselde. Het was een triest verhaal dus als je liever vrolijke verhalen leest, vind ik dit geen aanrader.