Eenmaal in het verhaal roerde het me tot tranen...

Een boek over kinderloosheid, kan dat een mooi verhaal worden? Ik denk aan de eindeloze hoeveelheid spuiten, de eindeloze tranen en de moedeloosheid... Ga ik dit leuk vinden? Of raakt het te erg aan mijn eigen verhaal en kom ik er niet door?

Het begin van het verhaal ging langzaam, ik kwam er moeilijk in en haalde Kate en Hannah regelmatig door elkaar... Jammer, maar blijkbaar vond ik het mooi en bijzonder genoeg om ondanks dat door te blijven lezen. Al redelijk snel had het verhaal me gegrepen, vooral ook door het eerste stuk in het boek. Je begint ergens aan het einde van het verhaal, je hebt nog geen idee van de onderlinge relaties, wie wie is en wie bij elkaar hoort. Maar meteen weet je dat het heftig gaat worden...

Eenmaal in het verhaal zat ik er volledig in en kon ik het niet meer wegleggen, met tranen in mijn ogen van ontroering en herkenning las ik over negatieve testuitslagen, een miskraam, zwangerschap, vriendschap en de meest rauwe emoties in het leven...

Het einde is hartverscheurend, een verhaal dat ik zal onthouden... Een aanrader als je het mij vraagt...