Drie vrouwen, vier levens

“Drie vrouwen, vier levens” is het vervolg op “Het huis aan het water”. Jule, Alexandra en Friederike verloren elkaar eenmaal volwassen uit het oog door allerlei heftige gebeurtenissen in hun levens. De dood van de vierde vriendin, Marie, heeft ervoor gezorgd dat ze elkaar weer gevonden hebben en min of meer noodgedwongen weer contact hebben.
In dit verhaal gebeurt er weer van alles, het is beslist een mooi verhaal, maar door de vele clichés, spelfouten en rare woordvolgorde in de zinnen, leest het boek niet fijn. Het lijkt of de tekst letterlijk is overgezet van het Duits naar het Vlaams/Nederlands. En dat gaat helaas ten koste van mijn leesplezier.
Ondanks de slechte vertaling is het altijd fijn om fictieve levensverhalen over levenslange vriendschappen te lezen. Daarom verheug ik mij toch op de vertaling van het derde deel “Drei frauen und ein falsches leben”. Hopelijk wordt er dan meer aandacht aan de vertaling besteed!