Een heel fijn zelfhulpboek zonder allergische reactie

Oh god, een zelfhulpboek. Ik ben daar altijd een beetje allergisch voor. Van die mensen met tig goed bedoelde adviezen over hoe je moet leven om gelukkig te zijn of weet ik veel wat van je leven te maken. Ik begon dan ook met de nodige gereserveerdheid aan Onderweg.

Het boek begint met een beknopte samenvatting van hoe Erik’s leven gelopen is. Het fijne daarbij is dat het al begint vóór zijn vertrek naar Afghanistan. Je krijgt echt een inzicht in welke keuzes hij gemaakt heeft die zijn leven voor hem bepaald hebben. Uiteraard komt ook het stuk Afghanistan aan bod, zonder die missie had dit hele boek niet bestaan. Het is knap hoe Erik twee boeken samenvat in twee hoofdstukken en daarin eigenlijk het hele verhaal verteld én ook nieuwe dingen weet te vertellen. Dingen die hij tien jaar geleden, ten tijde van Operatie Geslaagd, nog niet kon of durfde te vertellen.

Zo weet ik nu niet alleen waarom 22 augustus zo belangrijk is, maar ook wat er gebeurde waardoor Erik definitief brak, hoe hij Bas ontmoet heeft (die er uiteindelijk voor zorgde dat hij nog leeft), dat één van de vaders van de zes omgekomen Canadezen hoorde dat de naam van zijn zoon in Nederland genoemd werd en dat dat het eerste stapje naar herstel was. Maar toch mis ik ook iets. Erik ging wandelen om rust te krijgen, daarbij lijkt het of hij zijn twee jonge kinderen alleen thuis achterliet. Ik weet dat dat niet zo is, omdat hij ook toen getrouwd was. Zijn ex-vrouw komt in het hele boek niet voor. Dat heeft ongetwijfeld een goede reden, maar zorgt er wel voor dat sommige dingen vertekend over kunnen komen.

Daarnaast krijg ik het gevoel dat hij het verhaal van de uitzending een beetje afraffelt. De missie eindigt niet zoals de meeste met een paar dagen opladen op Cyprus en dan via vliegbasis Eindhoven naar huis, maar met een burgervlucht op Schiphol tussen de vakantiegangers. Dat stuk mis ik in het boek. Wat ik dan wel heel fijn vind om te lezen is hoe ‘de strandbal met een rotklap aan de oppervlakte kwam.’ Dat stuk bleef altijd een beetje vaag, maar komt in dit boek helemaal tot uiting en laat de groei zien die Erik de afgelopen jaren doorgemaakt heeft.

Verder zijn de hoofstukken heel helder opgebouwd: Erik vertelt eerst wat hem geholpen heeft en geeft jou als lezer daarmee en daarna handvatten om ook uit het dal te klimmen of houvast te zoeken in het donker. Hij gebruikt daarbij mooie metaforen die het verhaal heel beeldend maken: een mug in een slaapkamer, een preparaat ingezoomd onder een microscoop en het bestrijden van een brand. Je snapt precies wat hij bedoelt en het maakt het verhaal poëtischer en minder abstract.

Soms is hij wat lang van stof en vertelt dingen dubbel. Het haalt de vaart enigszins uit het verhaal, maar heel erg storend wordt het nooit. Al met al ben ik heel blij dat ik dit zelfhulpboek gelezen heb en gaat het me zeker helpen als ik zelf weer eens een schop onder mijn kont nodig heb.