bordeauxrood

Luce van Leer heeft een enorm vlotte, beeldende en met momenten zelfs poëtische schrijfstijl. Haast niet te geloven dat dit haar debuut is. Qua schrijfstijl lijkt ze al een rot in het vak en ik kan je zeggen, na dat je dit boek leest, zal ze ongetwijfeld ook voor jou als een gevestigde waarde aanvoelen.

Twee hoofdpersonages, twee verhaallijnen, Michelle en Loes, moeder en dochter. In het begin van het boek leer je vooral Michelle kennen en hoe zij haar kindertijd, jeugd heeft (moeten) ervaren. Loes komt volop in beeld wanneer - zonder te spoilen - Michelle als volwassen vrouw en zelf nu moeder nogmaals een aangrijpend iets ervaart, en lees je hoe Loes dit alles aanvoelt, verwerkt, bekijkt.

Het verhaal dat de auteur hier brengt over Michelle en Loes - gebaseerd op waargebeurde feiten - is hard maar echt, puur en wondermooi, rauw en eerlijk en zo ongelooflijk mooi en krachtig. En liefde, zoveel liefde. Luce van Leer neemt je mee doorheen het boek vol emoties waar elke lezer wel ergens een stukje herkenning in kan vinden.

Tranen, die kan je ook verwachten tijdens het lezen van dit boek. Tranen van verdriet en hartzeer maar ook tranen van een hart vol liefde en tederheid. Dit boek is zo vol, vol emoties, vol van liefde. Als je het boek nog niet in huis hebt, doe het dan nu zodat je het verhaal van Michelle en Loes, vol dankbaarheid, kan lezen.

Wat een debuut, Luce van Leer. Mijn hoedje af voor dit boek. Schrijf aub verder, blijf de verhalen die je wil delen, delen. Ik zal ze trouw lezen. Bedankt voor Bordeauxrood.