Buchenwaldjongens

Boeken zoals deze, waar iemand zijn ervaring deelt over een verschrikkelijke periode in onze geschiedenis, namelijk Wereldoorlog 2, zijn kostbaar. Ze zorgen ervoor dat de mensen die hun menselijkheid en hun stem verloren toch gehoord kunnen worden én dat deze gruwel nooit vergeten kan worden en dat ontkenning niet mogelijk is.

Dit boek geeft mondjesmaat wat van Robbie’s ervaring mee als Buchenwaldjongen maar is vooral een boek waarin je leest dat de oorlog nooit volledig voorbij zal zijn voor degene die hem beleefd hebben vanop de eerste rij en hoe Robbie vecht om iets van zijn leven te maken en überhaupt in leven te (willen) blijven.

Een boek waarin je leest dat ook goede mensen bestaan en dat het belangrijk is om daarin te blijven geloven. Dat jaren van een nummer zijn in plaats van een mens met een naam, niet zomaar verdwijnen. Dat het vinden van je eigen identiteit na de oorlog en de gruwel van vernietigingskampen, wanneer je identiek opgeborgen zit en enkel overlevingsmodus aanwezig is, moeilijk is. Heel moeilijk.

Een boek waarin Robbie zijn ervaringen met je deelt zodat het een, nooit vergeten zal worden, twee, nooit ontkent kan worden en drie, je leert dat bevrijding niet staat voor mentale en fysieke bevrijding. Boeken over dit onderwerp zijn altijd belangrijk en verdienen altijd je leestijd. Altijd.