de onscherpte van de wereld

In een adem las ik de onscherpte van de wereld. Een boek zoals ik ze graag heb en lees. Scherp, of net onscherp. Een boek waar geluk en ongeluk een dunne lijn is. Waar je ingezogen wordt en waar je na het sluiten van het boek met moeite weer uitstapt omdat het indruk op je heeft gemaakt.

‘Tegen de achtergrond van het ineenstortende Oostblok en de bewogen geschiedenis van de twintigste eeuw, is dit een prachtig, kleurrijk verhaal over familie, vriendschap, identiteit en wat we bereid zijn op te geven voor het geluk van een ander.’

Samuel is de draad die alle andere personages met elkaar verbind. Er is veel te lezen in dit boek, veel te zien ook al zie je het niet meteen staan. Door het schrijven van de auteur voel je veel zonder het te lezen. Toch had dit boek voor mij gerust nog complexer mogen aanvoelen vermits Iris Wolff bewijst hoe ze een pen ter hand moet nemen.