dagboek van een spoedarts

Hoe gaat het er echt aantoe op spoed. Iedereen is er wel nieuwsgierig naar, moet ook wel want het gros van de mensen heeft ook een heel uitgesproken mening over ‘de spoed’ en dan vooral over de wachttijden.

Elisabet maakt met haar ervaringen nog maar eens duidelijk wat vele onder ons maar niet begrijpen. Hoe langer je moet wachten op spoed, hoe beter, want in de tijd die jij moet wachten - wat al een eerste indicator is dat het allemaal nog zal/kan meevallen - vechten de artsen, verpleegkundigen en een heel team voor mensen hun leven.

Het draait niet enkel om het fysieke, ook mentaal krijgen patiënten, slachtoffers én artsen ed het zwaar te verduren. Je kan nooit zomaar iets aannemen en geen enkel geval is hetzelfde. Vertrouwen hebben in jezelf en vertrouwen op je team is key.

Dat de wereld der geneeskunde nog best wat zit vastgeroest in een ouderwets machtspositie systeem is ook duidelijk dankzij Elisabet haar ervaringen. Al nuanceert ze alles wel duidelijk en eerlijk, haar ervaringen zijn niet perse die van een ander.

Ik ben verwondert geweest, heb moeten huilen, mij samen met Elisabet boos gevoeld, stil geweest en steeds gedacht, oef, wat een ongelooflijke sterke en eerlijke vrouw. 3.5-4