in Birkenau haatte ik niemand

Hier ben ik weer, hier ben ik weer om te zeggen dat deze boeken, deze verhalen, moeten blijven uitgegeven en gelezen worden. Elk verhaal moet betere worden zodat iedereen weet, en niet vergaat, dat dit gebeurd is. Dat deze gruwel bestaan heeft en, kijkende hoe de tijden nu zijn, nog kunnen gebeuren.

Ik keek deze week naar kinderen van de collaborateurs, en ik was helemaal in shock om meerdere te horen zeggen dat de oorlog wel gebeurd is maar dat, ondanks alle beelden en verhalen die we hebben, ondanks alle getuigenissen die er zijn van mensen die het hebben meegemaakt, dat het waarschijnlijk allemaal opgeklopt is.

Lidia deelt haar verhaal, haar verhaal van overleven, haar verhaal van Mengele, de barakken, het verlies van zowat alles en iedereen. Hoe het na de oorlog niet stopte maar weer een strijd begon op leven. Hoe emoties niet bestaan, omdat elke emotie afgestraft word.

Lidia haar verhaal is belangrijk. Een klein kind van drie jaar dat overleefde. Lees haar strijd. Zoals alle verhalen in verband met de holocaust gelezen moeten worden. Lees. Leer.