De nabijheid die zo ver is

De roman Wij willen je alleen beschermen van Truus Rozemond opent met het citaat: ‘Nee, jullie zijn niet bezorgd. Jullie willen alleen weten wie je de schuld moet geven.’ (Tracy Letts, August: Osage County, 2007).
Met dit citaat wordt meteen een tipje van de sluier opgelicht. De lezer wordt nieuwsgierig; over welke bezorgdheid gaat het, en wie draagt de schuld?
Langzaam duik je in het leven van Anna, een vrouw die opgroeit in een gezin dat nog altijd de sporen van de Tweede Wereldoorlog met zich meedraagt; kleine, onzichtbare littekens die nooit helemaal verdwijnen. Als oudste dochter draagt Anna de last van onvervulde verwachtingen en een diep verlangen naar aandacht en liefde. Dat verlangen blijft haar hele leven aanwezig, ondanks de wrijvingen met haar ouders en zussen. Daaronder schuilt echter een even grote angst om haar familie te verliezen.
Haar latere lesbische huwelijk vormt een breekpunt met haar ouders, een breuk die maar niet wil helen. De afwijzing van haar huwelijk, versterkt door haar kinderwens, sijpelt door in kleine, pijnlijk herkenbare scènes. Rozemond laat daarmee zien hoe gevoelig een homohuwelijk ook vandaag de dag nog steeds kan worden beleefd.
De roman leest soepel en meeslepend tot het einde. Rozemond schrijft met een zachte, vloeiende stijl en een zorgvuldige woordkeuze. Toen ik het boek uit had, begreep ik pas hoe treffend de foto op de voorkant is, een hoge conifeer als schutting waar je niet overheen kunt kijken. Wie daar woont, draagt zijn geheimen, verdriet en pijn in stilte met zich mee, terwijl het diepe verlangen naar affectie en warmte blijft bestaan.
Wij willen je alleen beschermen is de zesde roman van Truus Rozemond: een indringend verhaal over mensen met trauma’s die niet weten hoe ze ermee moeten omgaan, en die in plaats van genezing soms onbedoeld nieuwe wonden veroorzaken. Een gevoelige roman die zeker de moeite waard is.

Ali Şerik