Wat wij niet zagen

We zien het vaak niet...

‘Wat wij niet zeggen’ is een jongerenroman van Karin van der Laan. Het is een roman die je vastpakt en niet meer loslaat omdat vanaf het begin boven het verhaal het lot van n vroegere vriend uit de vriendengroep zweeft.
Wat is er met hem gebeurd en waarom? Die vraagt hangt boven bijna elk gesprek dat de vier jongeren met elkaar hebben.
De lezer leest de gedachten van de personages die elkaar afwisselen in de verschillende hoofdstukken, genoemd naar de vier personages om wie het verhaal draait: Rosalie, Sara, Est en Pelle, die elk een ander karakter hebben.
Het verblijf op het vakantiepark is dit jaar anders dan anders. Elk hoofdstuk wordt de lezer iets wijzer over wat er indertijd gebeurd is met hun vriend Julius. Geleidelijk worden de aanwijzingen duidelijker en achteraf kunnen voorvallen anders uitgelegd worden.
Dat vragen ze zichzelf af of ze stellen die vraag aan elkaar.
De aard van de gesprekken tussen de vier personen is goed getroffen. Zo praten jongeren met elkaar, soms over weinig belangrijke details, soms bijna filosofisch over grote problemen. Dit wordt nog eens versterkt door de ondertitels bij de hoofdstukken.
Regelmatig word je verrast door mooie zinnen, zoals: ‘Hij liet het bierflesje een beetje zakken. Alsof zijn opmerking het flesje zwaarder had gemaakt.’
De jonge hoofdpersonen vragen zich voortdurend af wat ze hadden kunnen doen en of ze iets hadden kunnen doen aan wat hun voormalige vriend overkomen is.
Het verhaal laat goed zien hoe heftig, soms ogenschijnlijk oppervlakkig, het eraan toe gaat in het hoofd van veel jongeren.
‘Wat wij niet zagen’ van Karin van der Laan is een boeiend verhaal waarin veel jongeren zich zullen herkennen in hun gedachten over verschillende problemen die anderen vaak niet zien. Kortom, een aanrader voor elke jongere … en volwassene.

André Nuyens