jammer

Ik keek vanaf het begin ontzettend uit naar dit boek.
Zoiezo een verhaal dat afspeelt in het bos..say no more.
En dan de beschrijving van de machines, wetende hoe grappig Klune Kán zijn. Dus ja deze ging op de TBR.
Maar uiteindelijk voelt het boek té gedwongen en mist het de diepgang van bv het gefluister achter de deur.
De grappen zijn doen soms wat geforceerd aan, alsof Klune té graag het succes wil voortzetten van zijn vorige boeken ( ook wel logisch natuurlijk).
Het is niet een totaal verschrikkelijk boek,maar ik was er op de helft al zó! Klaar mee en opgelucht toen hij eindelijk uit was.
Volgende boek ga ik hard over nadenken of ik die wel ga lezen.