Ecologie, filosofie en de jacht.

Als lezer kijk je mee met Pauline, die vroeg in het voorjaar aankomt bij haar tweede huis in Duitsland en de zomer doorbrengt met het observeren van en werken in de natuur op het terrein bij het huis. Dit boek is een weergave van die periode, het is dus geen traditionele roman. Het verhaal ademt natuurkennis, nauwkeurig observatievermogen, bewondering en verwondering voor het functioneren van de plaatselijke biotoop. Pauline legt steeds knap de link tussen de verschillende schakels in ecosystemen en hoe deze elkaar beïnvloeden. Daarnaast deel je in Pauline’s gedachtegang met betrekking tot de ecologische ontwikkelingen op het terrein en in filosofische reflecties over de positie van de mens in de natuur.

Aanvankelijk dacht ik dat het boek een lofzang op de natuur was en op hoe goed en mooi alles is zoals het is. Zo’n boek is het niet. Het terrein bij het huis is niet altijd paradijselijk, het is ook rauw en hard. Verrassend (voor mij althans) genoeg komt in het boek al vrij snel de jager in de schrijfster naar voren. Zo besluit zij bijvoorbeeld een val te zetten voor een jonge wasbeer en geniet van het vooruitzicht hachee van het beest te maken. We hebben dus te maken met een schrijfster die best kan genieten van de jacht en daar het belang van in ziet. Daarbij stelt zij zich steeds de vraag: wie ben ik om (niet) in te grijpen in de natuur? Wat gebeurt er als ik (niet) dood? Wat is mijn verhouding tot het dier? Dat zijn belangrijke vragen waarbij je ook als lezer niet ontkomt aan stelling nemen.

Pauline weet, ziet, ervaart en denkt veel. Soms is de hoeveelheid informatie wat overweldigend. Ik heb dit boek dan ook vaak even weggelegd om het verhaal te laten bezinken, maar nooit voor lang. Je wilt weten hoe het gebied zich verder ontwikkelt, hoe Pauline deze ontwikkelingen beoordeelt en wat ze wel of niet besluit te doen.