Illusies en werkelijkheid

Ik las dit boek in het kader van de #ikleesthuis-leesclub.

Het boek ‘Hier zijn we’ van de bekroonde Engelse schrijver Graham Swift, vertelt over drie jonge mensen, wiens leven samenkomt in het theater op de pier van Brighton tijdens de zomer van ’59. Tijdens de zomermaanden wordt hier elke avond een variété show opgevoerd voor de vakantiegangers. Jack is de presentator van de show, waarin illusionist Ronnie en zijn assistente Evie de hoofdact zullen opvoeren. Ronnie heeft een plek in deze show gekregen dankzij Jack, zijn vriend uit zijn dienstplicht tijd. Ze worden vrienden en Ronnie en Evie vormen zelfs een stelletje. Alles lijkt goed te gaan, tot de laatste voorstelling wanneer spoorloos Ronnie verdwijnt tijdens één van zijn illusies. Waarom is Ronnie verdwenen? En waar is hij nu?

Vanaf het begin van het boek is het duidelijk dat er iets aan het eind van die zomer van ’59 gaat gebeuren. Maar wat? Door te zinspelen op wat er gaat komen of beter gezegd door te zinspelen op waar een einde aangaat komen word je als lezer nieuwsgierig gemaakt en wil je blijven lezen. In het begin van het boek volg je Ronnie tijdens zijn jeugd, als hij tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt opgenomen in een kinderloos pleeggezin op het Engelse platteland. Hier maakt Ronnie kennis met het vak illusionisme. Dit wordt door de schrijver mooi en beeldend beschreven. Zijn schrijfstijl zorgde er ook voor dat dit boek aantrekkelijk is. Later in het boek, komt er een verhaallijn vanuit het heden bij: Evie die terugkijkt op haar tijd in Brighton. Door deze tijdsprongen krijg je steeds een beetje informatie over wat er precies is gebeurd aan het einde van de zomer. Maar het is steeds niet genoeg om dichter bij de oplossing te komen, waardoor je door blijft lezen. Een ander aspect waardoor je door wil blijven lezen, is dat het boek niet uit hoofdstukken bestaat. Dit was een van de eerste dingen die me opviel aan het boek. Dit heeft er mee te maken dat alle gebeurtenissen en personages in het boek met elkaar verbonden zijn en het boek niet in verschillende gedeeltes is op te delen. Ondanks dat je meeleeft met Ronnie’s verleden en deelgenoot wordt gemaakt van Evie’s gedachten, leer je eigenlijk geen van de personages écht kennen. Is het mogelijk iemand echt helemaal te kennen? Of is dat een illusie? Een van de belangrijkste thema’s die aan bod komt in dit boek is relaties. Zowel moeder-kindrelatie als de relatie tussen vrienden.

Wordt de verdwijning opgelost of laat Graham Swift de lezer tot ver na de laatste bladzijde in verwondering over de verdwijning?