Eén grote achtbaan

Het lezen van 'Al het kwade komt in tweeën' was één grote achtbaan. Aan het begin maak je kennis met de verschillende verhaallijnen die zich het hele boek door afwisselen. Naarmate het boek vordert wordt het verhaal wat duisterder, waardoor ik normaal gesproken geneigd zou zijn om een boek weg te leggen, maar Chris Hoksbergen schrijft zo pakkend dat je door blijft lezen. Op het moment dat ik er weinig meer van begreep en dacht dat ik de clou gemist had, begon alles langzaam op z'n plek vallen en heb ik het boek met open mond in één ruk uitgelezen. Chris heeft een briljant brein, het is indrukwekkend hoe hij nieuwe fenomenen uitvindt en zorgvuldig uitwerkt en uiteindelijk alles met elkaar in verband weet te brengen.