Overprikkelde zintuigen, toch beknopte levenslessen

Als je besluit een Woolf te gaan lezen is daar altijd de uitdaging om erbij te blijven. Mislukt, opnieuw. Een schrijfster als geen ander, dat is ze. Onvergelijkbaar hoe ze heen en weer springt tussen karakters, locaties, tijden en perspectieven. Ik vind het lastig om alle details bij te houden die op verschillende zintuiglijke niveaus tevoorschijn komen. De kleur van de roos hier, een geur van een onbelangrijk persoon daar. Welke dingen moet je onthouden, welke mogen het andere oor meteen weer uit? Het is me gewoon te veel. Wanneer Woolf echter een levensles laat vallen, is het altijd een beknopte van waarde. Juist in contract met de lange beschrijvingen, blijft zo'n korte boodschap hangen. Bovendien is Woolf's manier om verschillende plots aan elkaar te lijmen tot een rijk verhaal kundig. Een klassieker om uit te proberen, maar niet voor iedereen om van te genieten. In mijn geval waren het de zinnen hier en daar die ik uitzonderlijk raak of mooi geschreven vond, die het de leesmoeite waard maakten.