Gelaagde roman over verlies met feitjes over het Pieterpad, soms wat saai

Als arts verliest Maud haar beste vriend Michiel: vlak voor haar ogen, terwijl zij hem niet kon redden. Wat volgt is een breekpunt. Ze raakt zichzelf kwijt en besluit het Pieterpad te lopen, in een poging grip te krijgen op haar verdriet, haar schuldgevoel en op wie ze nog is zonder hem.

Floor Gerritsma neemt je mee in die tocht, stap voor stap. Via denkbeeldige gesprekken met Michiel, herinneringen aan hun intense vriendschap en verstilde mijmeringen over het landschap. Soms kabbelend en sober, soms scherp of onverwacht licht – net als rouw zelf. Het tempo van het verhaal (voor mij soms wat saai) past bij Mauds tocht: traag, met hier en daar een prachtig uitzicht of een pijnlijk struikelmoment.

Wat dit boek bijzonder maakt, is de gelaagdheid. De suggestie van een liefde die nooit werd uitgesproken. Het schrijnende zijpad over Michiels jeugdtrauma. En de manier waarop Gerritsma ruimte durft te laten: voor stilte, voor natuur, voor alles wat niet gezegd wordt.