De veronderstelde meerwaarde van familiebanden

Sal is de hoofdpersoon uit de gelijknamige roman van Xander Jongejan. Een korte titel, en ook de tekst op de achterkant is al even kort en bondig: drie zinnen. Maar wel drie zinnen die intrigeren en aanzetten tot lezen.

Sal is een 103-jarige oude man die nog op zichzelf woont. En op zichzelf is. Zijn rustige leventje kabbelt voort, één keer per week komt Gennèn van de thuiszorg, één keer per week eet hij bij zijn bovenburen. Xander Jongejan weet op een prachtige beeldende en poëtische manier te beschrijven hoe de trage, dagelijkse routine van Sal verloopt, zonder dat het boek ook maar één moment traag wordt. Je ziet de oude man voor je, in zijn huisje waar de tijd tot stilstand is gekomen en waar Sal de vogeltjes voert en de minuten telt en spaart. Minutieus worden de minuten verzameld in het kasboek, evenals woorden en begrippen die nieuw voor hem zijn. Zo slijt de oude Sal zijn dagen.
Je merkt aan alles dat Sal moeite heeft gedaan en doet om zijn leven onzichtbaar te slijten, zonder te veel mensen om zich heen. Vooral niet gehecht willen raken.

Dan wordt zijn dagelijkse leventje bruusk verstoord door de man van de stamboom. Een verre achterneef, die van Sal verhalen wil horen voor zijn boek over de stamboom van ‘de familie’. Tijdens de bezoek van de man merk je ook dat het ritme van het boek verandert, er zit meer snelheid in. Het overrompelt Sal letterlijk en hij verzet zich uit alle macht.

Dit was voor mij de eerste kennismaking met de auteur Xander Jongejan. Zijn schrijfstijl is zeer beeldend, en vlot. Hij geeft Sal een bepaalde zelfspot en humor mee die zich uit in allerlei levenswijsheden zoals “ik heb kort veel en lang niks meegemaakt”.

Het einde is wellicht te verwachten, maar door de manier waarop de auteur het beschrijft, doorspekt met emoties van de oude man, is het toch verrassend en laat je als lezer toch even in gedachten achter.

Een boek over een 103-jarige saai en traag? Zeker niet en absoluut een aanrader!