In het kort

De schrijfstijl van Mirthe van Doornik is heel bijzonder. Zij maakt vergelijkingen die iedere keer verrassend zijn. Er zit humor in het boek, maar ik werd er erg droevig van. De ik figuur, kok in een volgens eigen zeggen goed restaurant, probeert zijn leven zo in te richten dat hij zo min mogelijk geconfronteerd wordt met zijn ouders, zijn werkgever en de mensen die bij hem komen eten. Hij richt zich voornamelijk op het goed bereiden van de gerechten, die zijn hulp, door hem de jongen genoemd, de gasten serveert. Maar de jongen is eigenlijk vegetariër en wil geen dode dieren opdienen. Langzamerhand ontstaat er een onhoudbare situatie.
Knap geschreven en met veel verwijzingen naar thema’s als dierenleed, klimaatproblemen, eenzaamheid en relaties.