Liminaliteit als levenskunst

De titel van het boek intrigeerde me meteen. Liminaal leven – nog voor ik begon te lezen, voelde het al als iets wat resoneerde. En zodra je aan het boek begint, herken je het direct: liminaliteit is iets dat ieder van ons kent. Het hoort bij het leven. Die tussenfase waarin het oude niet meer klopt, en het nieuwe nog niet helder is. Soms stap je er bewust in, bijvoorbeeld als je besluit om te verhuizen, een carrièreswitch overweegt of een relatie beëindigt. Soms word je er onverwacht in geworpen: je slaagt niet voor een test, krijgt een onverwacht afscheid te verwerken, of wordt ziek.

Carrie Jalonen neemt je op een heel persoonlijke en zachte manier mee door deze liminale fases. Ze deelt verhalen uit haar eigen leven, alsof je samen een wandeling maakt en onderweg praat over wat je bezighoudt. Over keuzes, over emoties die onder de oppervlakte borrelen, over gewoontes die je misschien niet langer dienen. Ze nodigt je uit om te kijken naar je eigen obstakels en triggers, zonder oordeel. Met mildheid. Want wie zich in een liminale ruimte bevindt, heeft geen behoefte aan strengheid of haast – maar aan ruimte, bedding en inzicht. En dat biedt dit boek.

Het is kleiner dan ik had verwacht, maar dat bleek net een pluspunt. Bij sommige diepgaande boeken merk ik dat ik hoofdstukken oversla of het niet helemaal uitlees. Dit boek las ik in één adem uit. De stijl is uitnodigend en herkenbaar – ik bleef lezen omdat ik nieuwsgierig was en geraakt voelde door de woorden.

Liminaal leven is een boek dat ik iedereen zou aanraden die zich even geen raad weet met ‘wat nu?’ of voelt dat de levenslust wat zoek is geraakt. Het is een liefdevolle gids voor wie zich in het niemandsland bevindt tussen afscheid en nieuw begin.

Ik raad het ook zeker aan aan coaches en therapeuten. Veel van de mensen die zij begeleiden zullen zich herkennen in dit boek. Het biedt taal, herkenning en zachte reflectie. Het nodigt uit tot gesprek en verdieping. Een waardevolle aanvulling in elke praktijk.