Eerste kennismaking met Kristin Hannah

De tijd van loslaten was mijn eerste kennismaking met Kristin Hannah. Ik had vooraf al veel gelezen over haar talent om mooie, emotionele verhalen te vertellen, waardoor mijn verwachtingen vrij hoog lagen — achteraf gezien misschien iets té hoog.

Het boek is opgebouwd uit vier delen, maar eerlijk gezegd kwam ik pas echt in het verhaal terecht bij het laatste deel. De eerste delen voelden voor mij wat stroef aan; ik heb me er een beetje doorheen moeten worstelen. Al weet ik niet direct waaraan dit kan liggen.

Hoewel het boek een zware en ernstige thematiek behandelt, wist het me emotioneel niet echt te raken. Ik kan moeilijk benoemen waar dat precies aan lag, want Kristin Hannah slaagt er wél in om de emoties en innerlijke twijfels van haar personages op een eerlijke en genuanceerde manier te beschrijven. Net die emoties vormen ook de kracht van het verhaal.

Toch miste ik vaart. Het verhaal verloopt vrij traag en is bovendien redelijk voorspelbaar. Wat mij persoonlijk ook wat tegenstond, was de duidelijke christelijke toets: het idee dat alles goed komt als je maar bidt, sprak mij niet echt aan.

Achteraf bekeken begrijp ik dat dit een boek is uit de beginperiode van Kristin Hannah. Blijkbaar is ze als auteur sterk gegroeid en zijn haar latere boeken alleen maar beter geworden. Daarom laat deze roman mij niet afhaken en geef ik haar werk in de toekomst zeker nog een nieuwe kans.