De verhalenverzamelaar

Ik heb gemengde gevoelens over dit boek.
Enerzijds vond ik het feeërieke element van de roman heerlijk, het geeft het verhaal iets magisch, een verhaal waar je in weg wilt duiken.
Anderzijds ergerde ik me ook aan bepaalde aspecten. Zo is één van de twee verhaallijnen een dagboek uit 1910 maar de schrijfstijl hiervan past totaal niet bij een dagboek - vol uitgebreide dialogen en details. Het einde vond ik erg compact/snel, in tegenstelling tot het langzame begin, alsof alles was bewaard voor de laatste 20 pagina’s. Tot slot bleven een aantal personages ook vrij vlak, ondanks de heftige emoties die zij toch voelden. Dat Sarah in Ierland belandt kwam erg vergezocht/onrealistisch over, ik voelde geen chemie tussen Sarah en Oran en ook Harold vond ik er niet ‘uit’ springen.
Geen onprettige leeservaring, maar ook geen hoogvlieger.