Wanneer de stijl de reis overschaduwt

Het boek bevat een reeks reisverhalen, maar de toon die de schrijfster kiest maakt het soms lastig om als lezer echt mee te reizen. In veel passages klinkt een wat afstandelijke en negatieve ondertoon door. De schrijfster lijkt zich regelmatig boven de bewoners en andere reizigers te plaatsen, waardoor de beschrijvingen eerder kritisch dan nieuwsgierig aanvoelen.

Ook het reizen zelf wordt geregeld neergezet als een soort loden last. In plaats van verwondering of plezier proef je als lezer eerder vermoeidheid of irritatie. Vooral andere vakantiegangers moeten het ontgelden: zij worden geregeld neergezet als oppervlakkig of hinderlijk.

Tegelijkertijd lijkt de schrijfster sterk bezig met het literair vormgeven van haar verhalen. Zinnen zijn zorgvuldig opgebouwd en de stijl is duidelijk belangrijk voor haar. Maar juist die nadruk op het literaire maakt dat de ervaring van het land zelf soms op de achtergrond raakt. Als lezer krijg je minder gevoel voor de plek, de mensen en de cultuur dan je bij een reisboek misschien zou hopen.

Daardoor blijft het boek een wat afstandelijke leeservaring: knap geschreven, maar minder uitnodigend om de landen zelf echt te leren kennen.