Een kille legpuzzel zonder hart

"Ik begrijp dat 'De donkere kamer van Damokles' een klassieker is, maar als lezer bleef ik met een onvoldaan gevoel achter. Het grootste probleem is de hoofdpersoon, Henri Osewoudt. Hij is zo kleurloos en passief dat het me na honderd pagina’s eerlijk gezegd niet meer uitmaakte of hij nou gepakt zou worden of niet. Hermans schrijft weliswaar vlijmscherp en de actiescènes in het verzet zijn bij vlagen erg spannend, maar de emotie ontbreekt volledig.

Het boek voelt meer als een ingewikkelde filosofische legpuzzel dan als een meeslepend verhaal. De eindeloze discussies over logica en bewijsvoering aan het slot halen de vaart er volledig uit. Ja, het idee dat de waarheid onkenbaar is, is interessant, maar moet dat ten koste gaan van elk greintje menselijkheid? De vrouwen in het boek worden bovendien op een stuitende, bijna hatelijke manier beschreven. Een technisch knap geconstrueerd boek, dat zeker, maar ik vond het een kille en bij vlagen zelfs irritante leeservaring."