Cynische fictie of beangstigende realiteit?

Kan een mens echt in de huid van een ander kruipen? Blijkbaar wel.
Max Schulz groeit in het vooroorlogse Duitsland op, samen met zijn beste vriend Itzik Finkelstein. Samen zijn ze getuige van hoe de verdraagzame samenleving stilaan verwordt tot een bitse natie, waar geen plaats is voor "anderen", in de eerste plaats de Joden, die de schuld krijgen van alles wat er fout loopt.
Stel je voor: Max, de Duitser, heeft uiterlijk alles van de karikaturale Jood, en Itzik, de Jood, heeft uiterlijk alles van de "gepromote" Arische übermensch. Max voegt zich uiteindelijk bij de SS en wordt naar eigen zeggen "massamoordenaar," Itzik en zijn familie overkomt het lot van miljoenen andere Joden.
Wanneer de oorlog voorbij is, vlucht Max en - toppunt van cynisme! - wordt... Jood. Hij emigreert zelfs naar Israël en vecht daar mee in de oorlogen van de jonge Joodse staat.
En wanneer hij uiteindelijk bekent een nazi te zijn, wordt hij als "gek" weggezet.

Dat laatste klinkt misschien vreemd, maar is het niet zo dat Max Schulz symbool staat voor de vele Duitsers die in de oorlog de kant van het nationaalsocialisme kozen en na afloop gewoon hun oude leventje hervatten, alsof er niets gebeurd was? Die uiteindelijk zelfs tot in de hoogste regionen van de macht terechtkwamen, zonder ooit spijt betoond te hebben, laat staan veroordeeld te zijn?