De Visionair

Jeetje wat een mooi en goed geschreven boek dat ook voor jongeren en jongvolwassenen zeer geschikt is!
De zeventienjarige Roemer, voortgestuwd door verliefdheid en een tsunami aan gevoelens een jonge Werther waardig, weet zich geen raad met zijn verliefdheid en maakt zich grote zorgen over de toekomst omdat hij een onvermogen voelt in het begrijpen en ‘lezen’ van de emoties en bedoelingen van anderen. Het niet weten wat er in de ander omgaat maakt hem onrustig, ongelukkig en radeloos. In het bijzonder als het gaat om het object van zijn verliefdheid, mevrouw Vroman.

Hij denkt de oplossing te vinden in het uitvinden van een bril die de emoties en gedachten van de ander kan lezen. De magische bril die het onkenbare van de ander kenbaar maakt. Anders gezegd: hoe verpest ik voor goed het feestje dat leven heet. Terwijl hij zelf, in wat mij betreft de allermooist scène uit het boek, een geniale vorm aanwendt om om te gaan met zijn verliefdheid en radeloosheid. Hij volgt het advies op van mevrouw Vrooman dat zij hem geeft tijdens een fictief gesprek.

“Als hij na zijn werk door het duinbos terugliep, zette hij hun terloopse gesprekjes in gedachten voort. Hij voelde zich dan niet zo opgelaten als in het hotel. Tijdens één zo’n fictief gesprek vertelde hij haar over de problemen met de vleugel. Ze vroeg waarom zij zo weinig te besteden hadden thuis en hij legde haar uit dat zijn vader tijdelijk niet kon werken. Ze schudde geschrokken haar hoofd. Hij zei vlug dat het niet lang meer zou duren. Zijn vader was een toptalent. ‘Hij heeft acht jaar gestudeerd, bij pianovirtuozen, in Berlijn en Moskou,’ zei hij zacht. ‘Hij heeft meerdere keren in Japan opgetreden. Daar kent iedereen hem. Hij hoeft in Tokio nooit een rekening te betalen in een restaurant.’
Ze raakte zijn vingertoppen even aan terwijl ze verder liepen over het slingerende schelpenpad. Hij vouwde zijn vingers om de hare. Ze raadde hem aan de pianoreparateur al eerder te laten komen. Kon hij niet vragen of hij die dure reparatie in termijnen mocht afbetalen? Pas aan het einde van het schelpenpad lieten ze elkaars handen los.
Eenmaal thuis volgde hij haar raad op. Zelfs al had ze die nooit echt gegeven. Het was een goed voorstel, want de pianoreparateur stemde ermee in.
Roemer vond het ergens wel wonderlijk dat mevrouw Vroman door die fictieve gesprekken zonder het te weten een steeds grotere rol in zijn dagelijks leven begon te spelen; hij wist niet zeker of het wel goed was, maar tegelijk deed hij er niemand kwaad mee. Ze Hielp hem en zijn vader vooruit.”

Kijk dat is de kracht van de verbeelding en de fantasie. Die bril heb je helemaal niet nodig. Meer boeken lezen, naar de film, of museum of het theater gaan; en vertrouwen op je eigen gezonde verstand en de kracht van de verbeelding. Mocht je er dan soms af en toe naast zitten… Nou en!
Want ook de digitale wereld van Google, Elon Musk, en Meta is een illusie, een intersubjectiviteit en ook haar profeten weten dat donders goed. Net als William Shakespeare die het al zo mooi verwoordde in 1611 in The Tempest:
“(…) We are such stuff
As dreams are made on, and our little life
Is rounded with a sleep.’’