Lezersrecensie
Indrukwekkend boek dat je hij blijft
Indrukwekkende oorlogsherinneringen van Edith Eva Eger, ze was 16 toen ze naar Auschwitz werd gedeporteerd. Ze laat zien hoe dit haar verdere leven heeft beinvloed en hoe ze er mee om heeft leren gaan. Dit combineert Eger met verhalen van patiënten uit haar psychologie-praktijk.
Het boek nodigt je uit om naar je eigen leven te kijken. 'We kunnen er niet voor kiezen om een leven te leiden dat vrij is van pijn. Maar we kunnen er wel voor kiezen om vrij te zijn, om te ontsnappen aan het verleden, ongeacht wat ons overkomt, en om dat wat mogelijk is te accepteren. Ik nodig je uit om de keuze te maken vrij te zijn.'
Citaat
Situatie: aankomst in Auschwitz, net geschoren.
"Magda zegt eindelijk iets tegen me. 'Hoe zie ik eruit?' vraagt ze. 'Vertel me de waarheid.'
De waarheid? Ze ziet eruit als een schurftige hond. Een naakte vreemde. Ik kan dit natuurlijk niet tegen haar zeggen, maar elke leugen doet te veel pijn. Ik moet dus een onmogelijk antwoord vinden, een waarheid die geen pijn doet. Ik staar in haar trotse blauwe ogen en realiseer me dat, zelfs voor haar, het stellen van de vraag 'Hoe zie ik eruit?' het dapperste is wat ik ooit gehoord heb. Er zijn geen spiegels hier. Ze vraagt me om haar te helpen zichzelf te vinden en te zien. Dus ik vertel haar de enige waarheid die ik kan zeggen.
'Je ogen,' zeg ik tegen mijn zus, 'ze zijn zo mooi. Ze zijn me nooit opgevallen toen ze bedekt werden door al dat haar.' Het is de eerste keer dat ik zie dat we een keuze hebben: aandacht besteden aan wat we zijn verloren, of aandacht besteden aan wat we nog hebben. [...] Ik probeer de moed bijeen te rapen om aan Magda te vragen of we mogen hopen dat we niet in één dag wees zijn geworden, maar ik zie dat Magda haar haar uit haar handen heeft laten vallen op de stoffige grond."
Het boek nodigt je uit om naar je eigen leven te kijken. 'We kunnen er niet voor kiezen om een leven te leiden dat vrij is van pijn. Maar we kunnen er wel voor kiezen om vrij te zijn, om te ontsnappen aan het verleden, ongeacht wat ons overkomt, en om dat wat mogelijk is te accepteren. Ik nodig je uit om de keuze te maken vrij te zijn.'
Citaat
Situatie: aankomst in Auschwitz, net geschoren.
"Magda zegt eindelijk iets tegen me. 'Hoe zie ik eruit?' vraagt ze. 'Vertel me de waarheid.'
De waarheid? Ze ziet eruit als een schurftige hond. Een naakte vreemde. Ik kan dit natuurlijk niet tegen haar zeggen, maar elke leugen doet te veel pijn. Ik moet dus een onmogelijk antwoord vinden, een waarheid die geen pijn doet. Ik staar in haar trotse blauwe ogen en realiseer me dat, zelfs voor haar, het stellen van de vraag 'Hoe zie ik eruit?' het dapperste is wat ik ooit gehoord heb. Er zijn geen spiegels hier. Ze vraagt me om haar te helpen zichzelf te vinden en te zien. Dus ik vertel haar de enige waarheid die ik kan zeggen.
'Je ogen,' zeg ik tegen mijn zus, 'ze zijn zo mooi. Ze zijn me nooit opgevallen toen ze bedekt werden door al dat haar.' Het is de eerste keer dat ik zie dat we een keuze hebben: aandacht besteden aan wat we zijn verloren, of aandacht besteden aan wat we nog hebben. [...] Ik probeer de moed bijeen te rapen om aan Magda te vragen of we mogen hopen dat we niet in één dag wees zijn geworden, maar ik zie dat Magda haar haar uit haar handen heeft laten vallen op de stoffige grond."
1
Reageer op deze recensie
