Wauw!

WAUW!
Dat is echt het eerste wat bij me op kwam na het lezen van dit boek. Ik heb het op twee dagen uitgelezen, dus je kan wel stellen dat het boek leest als een trein.
Larix, Gijs, Kamilla, Tiligue, … De personages in dit boek worden zo ‘echt’ voorgesteld. Je gaat echt met hen mee leven, denken en voelen.
Het boek werd heel simpel geschreven en is hierdoor ook heel makkelijk te begrijpen. Je wordt meteen meegesleurd in het verhaal en dat is iets dat in een boekenserie niet al te snel gebeurt. Bij mij toch niet, alleszins. Als je meer hebt gelezen over de schrijfster van het boek, merk je dat er toch ook wel enkele persoonlijke aspecten in het boek verworven zitten en dat is altijd wel fijn.
Het verhaal op zich is heel goed uitgedacht en het is niet iets dat ik ergens anders al gelezen heb. Al deed het mij in het begin wel een beetje denken aan de wereld van Narnia. Die gedachte werd vrijwel meteen weer de kop ingeslagen toen ik ontdekte dat Elmontestratia zoveel méér is dan Narnia. Je moet het lezen om het te geloven. Ik ben alleszins heel erg benieuwd naar het volgende boek, “De Kloof van Gruw”, want dit boek had een héél erg open einde en dat stoorde me stiekem toch wel een heel klein beetje. Ik kan al niet meer wachten tot ik het tweede boek in mijn bezit heb!