Mooi verhaal over het verwerken van verlies

De oudere broer van Tijs is overleden, onverwacht bij een verkeersongeval. Tijs probeert hier zijn weg in te vinden, net zoals zijn ouders. Met name zijn moeder heeft het erg moeilijk mee, ze kan zich er niet toe zetten om 'verder' te gaan. Dan lijkt er een oplossing te zijn, het is mogelijk om een robot aan te schaffen die allerlei eigenschappen van Dennie heeft. Tijs moet hier niets van weten, maar is loyaal aan zijn moeder en hoopt dat ze weer de oude wordt wanneer de robot er is. Op het moment dat de robot-Dennie in hun gezin zijn plek krijgt blijkt dat dit voor Tijs onverteerbaar is, voor hem voelt het als een verraad aan zijn broer. Hij vindt troost bij zijn beste vriend Twan, waarmee hij een boomhut heeft gebouwd in de tuin van de vader van Twan. De ouders van Twan zijn gescheiden, het grootste deel van de tijd woont hij bij zijn vader en af en toe is hij bij zijn moeder. Iets waar Twan mee worstelt en waarvan hij nog steeds hoopt dat het goed komt. Wanneer Tijs hoort hoe de vader van Twan denkt over de robot, merkt hij dat hij boos is vanwege zijn loyaliteit aan zijn moeder, tegelijk weet hij dat hij er net zo over denkt. Samen met Twan bedenkt hij een plan om van de robot af te komen.

Een boek wat je in 1 ruk uitleest, de emoties van alle betrokkenen zijn zo goed beschreven dat je niet anders kunt dan meeleven met de diverse personages. Ergens begrijp je dat de ouders van Tijs troost zoeken bij een een surrogaatzoon. Tegelijk zijn de gevoelens van Tijs zo oprecht en puur en wil je niets anders dan dat zijn ouders zien hoe deze hele situatie voor hem is. Je voelt de onmacht en het verdriet. Emoties die doorleeft en verwerkt moeten worden, maar waarbij het proces voor iedereen anders is.