Genoeg dieptegang?

‘Dit laaiende vuur’ van Estelle Laure is een jeugdroman. Dit boek is origineel Engels en is nu al in meerdere talen uitgegeven, waaronder Nederlands. Het boek heeft 228 bladzijdes en is voor 12,25 verkrijgbaar bij bol.com.

De 17-jarige Lucille gaat door een zware tijd. Haar moeder vertrekt op vakantie, maar komt nooit meer terug. Opeens staat ze er alleen voor. Rekeningen betalen, het huis onderhouden, zorgen voor haar zusje, werken en haar schoolwerk bijhouden. Al die dingen moet ze zelf doen. Tot overmaat van ramp wordt ze ook nog verliefd. Dat is geen ramp toch? Wel als het de tweelingbroer van je beste vriendin is.

Er zijn super veel emoties aanwezig in dit boek, alleen is het heel lastig te volgen. Ook worden alle emoties niet goed uitgewerkt wat erg jammer is. Het is alsof de schrijfster niet goed heeft nagedacht over het verhaal en gewoon is gaan schrijven. Ik mis dus een stukje diepgang in hoe Lucille zich voelt. Ook zijn er heel veel verhaallijnen die heel snel achter elkaar gaan. Je hebt dus een snel begin wat ik heel fijn vind. Maar je gaat ook heel snel door de problemen heen na het begin. Dit is heel verwarrend, want hierdoor zit er niet echt structuur in het verhaal. Problemen worden opgelost en er komt weer een nieuw probleem aan. Het is lopende band werk. Een beetje hopeloos in dit geval. De schrijfstijl van de schrijfster is prachtig. Ze kan dingen doen met woorden dat ik nooit op dat niveau zou kunnen. Soms gaat het wel te snel of worden er verschillende emoties door elkaar gebruikt waardoor ik in de war raak. Een goed voorbeeld hiervan is als er iemand boos aan de deur komt. De Schijfster schrijft dan hoe de persoon heel uitgebreid vertelt wat er in haar omgaat. Ze vertelt dingen die je alleen vertelt aan mensen die je vertrouwt. Daarom dacht ik uiteindelijk dat ze toch niet zo boos was, maar ze eindigt met de zin “Je hebt me pijn gedaan. Misschien kan dat je niet schelen, misschien beteken ik niets voor je, maar weet je, hem heb je ook pijn gedaan. Doe dat niet nog een keer.” Hierdoor was ik heel erg in de war. Was ze nou wel boos was ze nou niet boos? En dit heb ik meerdere keren gehad, waardoor het boek soms een beetje onbegrijpelijk was. Wel leest het boek makkelijk door. Hierdoor kan je lekker doorlezen zonder veel afgeleid te raken. Ook vind ik het prachtig om te lezen hoe er in al deze ellende nog mooie dingen zijn. Dit leert mij om de kleine dingen in het leven te waarderen.

Het is een mooi geschreven boek over tijd van moeilijkheden en liefde. Ik vind dat de verhaallijnen beter uitgewerkt hadden mogen worden en dat de emoties beter uitgelegd moesten worden. Leuk boek om tussendoor te lezen, maar niet het kopen waard.